Death Proof

Jaar: 2007
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Quentin Tarantino
Score: ★½☆☆☆
 

Willem-jan vroeg me laatst of ik mee wilde naar Inglorious Bastards. Ik dacht het niet. Sinds het overgewaardeerde Pulp Fiction en From Dusk Till Dawn heb ik een hekel aan Quentin Tarantino. Aan de andere kant mag ik de ondergewaardeerde Kurt Russell erg graag sinds Escape from New York en Escape from L.A. Belandde ik daar even in een mentale spagaat. Kurt Russell kreeg het voordeel van de twijfel.

Daar valt weinig aan af te dingen, want Kurt Russell stelt geen moment teleur. Jammer dat Kurt zo weinig in beeld komt. Zijn gebrek aan speeltijd is er debet aan dat hij Death Proof niet helemaal naar zijn hand weet te zetten. Er blijven voor Tarantino zeeën van Kurtloze tijd over om datgene te doen waarin hij ongeëvenaard is: goede ideeën niet uit de verf laten komen.

Gesteund door een legertje (net) niet knappe vrouwen en wel ontzettend knappe wagens wil Tarantino hier de tijden van de grindhouse doen herleven. Een nobel streven, want wie is er nu niet in voor een potje exploitatie met veel geweld en bloot? Een simpel zoektochtje op internet levert tientallen subgenres binnen het grindhousegebeuren. Onbeschaamd zet ik de subgenres waarvan ik eerder films zag eens netjes op een rijtje: bikerfilms, cannibalfilms, chambarafilms, nazi exploitation, rape/revenge films, shock exploitation, slashers, spaghettiwesterns, splatterfilms en zombiefilms.

 

Met goede bedoelingen alleen kom je er echter niet. Planet Terror, het andere deel van dit samen met Robert Rodriguez geproduceerde tweeluik, zette de lat ook niet bepaald laag. De rondborstige vrouwen waren goedkoper dan in Death Proof, de geweren groter en de ontploffingen talrijker. Dan kun je de filmrollen over een parkeerplaats slepen tot je een ons weegt, maar deze nouveau cult steekt magertjes af bij het echte exploitatiewerk.

In zijn streven een grindhousewaardige aanfluiting te produceren vergeet Tarantino dat deze films vandaag de dag over het algemeen tamelijk saai overkomen. Als trailer hilarisch; eenmaal tot filmlengte uitgesponnen slaapverwekkend. Vijf vrouwen weet Kurt Russell naar het hiernamaals te rijden met zijn onverwoestbare bolide. Vijf. In meer dan honderd minuten tijd. Dat is een knap armetierige score. Kurt Russell zet een puike rol neer en het laatste kwartier is dolletjes, maar Tarantino heeft eens temeer een cinematografische drol uitgepoept.

The Seeker: The Dark is Rising
Život je čudo

3 Comments

  1. Ik vond het eind toch wel hilarisch eigenlijk: Kurt Russell die door drie vrouwen totaal tot moes geslagen wordt …

  2. vooral het eind is teleurstellend, vooral met die nare geluiden. net alsof ieder moment binky de clown kan komen optreden

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*