Death Race 2000

Jaar: 1975
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Paul Bartel
Score: ★★★★☆
 

Wie net als ik een hekel heeft aan films met een happy end moet na het zien van Death Race 2000 nog maar eens goed nadenken over zijn of haar vooroordelen. Death Race 2000 is actie, comedy, sport, bruut geweld en een niet te zuinige dosis maatschappijkritiek aan het adres van de Verenigde Staten. Een low-budget cultfilm die er tegenwoordig een stuk beter en geloofwaardiger uit zou zien, ware het niet dat we naar het gebrek aan subtiliteit dat in Death Race 2000 aan de dag gelegd wordt vandaag de dag lang moeten zoeken.

In een setting van naïef futuristische fantasiegebouwen en carnavaleske outfits (beide zijn slechts sporadisch in beeld – blijf in je achterhoofd regelmatig herhalen dat de film in de toekomst speelt want je zou het wel eens kunnen vergeten), begeleid door psychedelische 70’s muziek, rijden vijf coureurs een race van Manhattan naar New Los Angeles. Met als doel zoveel mogelijk punten verzamelen door mensen van hun sokken te rijden.

Je kent het wel: elk doelwit van het vrouwelijk geslacht is tien punten extra waard, baby’s leveren 70 punten op en bejaarden gaan voor niet minder dan 100 punten weg. De nationale Amerikaanse sport wordt onder andere beoefend door Sylvester Stallone in een van zijn eerdere rollen. En hij speelt geweldig voor degenen die er de humor van in kunnen zien: Machine Gun Joe (“Loved by thousands. Hated by millions.”) slaat zelfs vrouwen neer en blinkt uit in het ‘er niet mee kunnen lachen’.

 

Een andere participante is ‘onze eigen swastika-sweetheart’ (Amerika is goede vrienden met het ik-weet-niet-hoeveelste Reich) Mathilda de Hun ‘and her lovely nazi-navigator – Herman the German’. Maar de grote held van de Verenigde Staten is toch wel Frankenstein, de coureur die maar niet dood wil gaan en van prothesen aan elkaar hangt. Deze bikkel heeft volgens de sportverslaggevers 100% gevoel voor Amerikaanse humor door tijdens de race enkele bejaarden die euthanasie willen plegen te laten leven en in plaats daarvan de verpleegsters onder zijn vervaarlijk ogende wagen te laten verdwijnen.

Zodra rebellen enkele deelnemers weten uit te schakelen zorgt de Amerikaanse regering er snel voor dat het nieuws niet bij de kort gehouden bevolking terecht komt. In plaats van opstandelingen binnen de eigen gelederen krijgen de verraderlijke Fransen (‘and their stinking European allies’) de schuld. Propaganda van hogerhand leert ons zelfs dat ‘sabotage’ van oorsprong een Frans woord is. Vrouwen van door de coureurs gemaakte slachtoffers worden uitgebreid geïnterviewd: hun echtgenoten gaven hun leven voor de Amerikaanse Zaak. Grappig dat Amerikanen nu de hele tijd moeders van in Irak gevallen soldaten voorgeschoteld krijgen.

Zou de enge herbergier uit Calvaire expres naar de sadistische regisseur van Death Race 2000 zijn vernoemd? Dat is misschien ver gezocht, maar iedereen die graag (ver) naar goede films zoekt kan ik deze culthit aanraden. Niet alleen voor fans van Sylvester Stallone. Blitzkrieg!

Солярис
Spaceballs

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*