Dienstverlening

De ambassadeur in Brussel had gelijk. “Moldova is different from Romania.” Op onze kaart van de Bucegi en Piatra Craiului stonden campings, wandelroutes en bergen. In Roemenië konden we weer in de trein of met vriendelijke buschauffeurs reizen en eten kon er in restaurants. Wat was dat land heerlijk op toeristen ingespeeld! Maar de bus naar Braşov nemen à de lieve som van elf euro de man kon zomaar niet. We moesten immers nog aangifte doen bij de politie.

Kamperen aan de Nistru (EH)

Dat verhaal (Transnistrische boef) kreeg nog een staartje. In het dichtstbijzijnde politiebureau werden we alleen in het Russisch te woord gestaan. Ons werd te verstaan gegeven dat we alleen aangifte konden doen in Rezina, vlak bij de plaats van het misdrijf. In Moldavië beschikte de politie niet over fax of computer en besloot daarom maar helemaal niet samen te werken. We waren nu in Chişinău en dit was niet het probleem van deze agenten. Dag dag.

In plaats van een hele dag te verspillen aan het op en neer reizen naar Rezina en daar naar Saharna te gaan om ter plekke allerlei irrelevante vragen te beantwoorden, konden we natuurlijk ook liegen. Zakkenrollers in de maxi-taxi. In Chişinău. Stas en Anna leken in eerste instantie enthousiast, maar krabbelden toch terug. Mochten we door de mand vallen, dan waren we goed nat. Dan toch maar iets meer voor de waarheid kiezen en het nog eens bij een ander politiebureau in stadsdeel Ciocana proberen. Wat we precies in gedachten hadden weet ik niet meer, maar we waren ervan overtuigd dat we deze keer meer succes zouden hebben.

Laatste rustplaats (EH)

Natuurlijk kregen we hier exact hetzelfde te horen: val ons niet lastig, ga naar Rezina. Toch mochten we na lang onderhandelen met een beambte mee naar boven. Met zijn kort getrimde haar en ingevallen gezicht kwam deze agent uiterst onguur over. Voor de derde keer werden we op het Rezina-verhaal getrakteerd. Hij kon geen briefje schrijven en naar Rezina sturen en daar ons een kopietje van geven. Sterker nog, hij sloeg de vuist op tafel en zei helemaal niets te gaan schrijven. Zelfs een korte mededeling dat we vandaag aangifte kwamen doen van de diefstal van een minidiscspeler en een smak geld maar dat we daarvoor niet in Chişinău maar in Rezina moesten wezen kon er niet vanaf.

De taak van de politie was het vangen van de boef, en dat kon niet in Chişinău. Wij moesten niet alleen aan een papiertje voor de verzekering en aan ons geld denken. Na ruim een uur stechelen kwam de aap uit de mouw: waar we wel aan moesten denken was de portemonnee van de agent. Als wij honderden euro’s terug wilden van de verzekering, dan wilde hij er ook wat van terugzien. Uiteraard mocht hij geen steekpenningen aannemen, maar mocht hij ergens in zijn kantoortje briefgeld ‘vinden’, dan zou dat voor hem een leuke verrassing zijn. We moesten nog eens anderhalf uur buiten wachten, waarna er ineens 200 lei (ongeveer veertien euro) onder de telefoon van de agent lag. Agent blij, wij een aangiftebewijs met handtekening en stempel dat officieel nooit is opgemaakt rijker. Dit verstond de Moldavische politie dus onder dienstverlening.

Het zijn soms net Roemenen (EH)

Het ergste was achteraf te moeten constateren dat de verzekeraars van de Postbank net zo’n grote huichelaars zijn, die zonder moeite in Moldavië zouden kunnen integreren. Omdat we niet konden aantonen of er sporen van braak waren op de plaats van de diefstal (iets wat je vanuit Nederland nooit aan kunt tonen, waar je ook op vakantie bent geweest) konden we naar ons gestolen geld fluiten. Dan waren de mensen van Interpolis toch heel wat eerlijker toen mijn portemonnee drie jaar eerder in Roemenië werd gestolen. Ach ja, wie goed doet, goed ontmoet dus we kunnen niet uitsluiten dat de rotzakken van de Postbank eenzelfde lot als Pietru beschoren is.

Voorlopig hadden wij het gehad met dit verrassende maar moeilijke land. Een paar ritjes in een door jarenlange roest en betonrot aangetast kinderpark bleken door het in verregaande staat van ontbinding verkerend materiaal spannender dan verwacht en vormden een passend afscheid van intrigerend en bij tijd en wijlen benauwend Moldavië. Misschien keren we er per auto nog eens terug, maar op de korte termijn zal ons weerzien beperkt blijven tot het nuttigen van de anderhalve liter muskaatwijn die we cadeau kregen. Wat betreft gastvrijheid konden de Moldaviërs zeker wedijveren met de Roemenen. Al mochten we hun wijn absoluut niet met hun westerburen delen. Tsja, Moldavië is dan ook geen Roemenië.

Gezapige verjaardag
Verboden voor Russen

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*