Disco dodenrit

Door het wisselvallige weer heb ik kou gevat. Tegen de kachel zittend zat ik vrijdagavond te klappertanden, en zelfs de palinca kreeg me niet warm. Bij mijn ontbijt kreeg ik van gisteren aangekomen Roemenen (die zowaar Engels spraken) van die prei-achtige ui/knoflook dingen en een ei. Of ik er ţuica bij wou. “Doe normaal,” zei ik, “het is half elf ‘s ochtends!” Ziek was ik na een nacht vol koortsdromen niet meer, maar waarom het nu alweer willen worden? “Ah natuurlijk, het is nog maar een kind,” was hun reactie. Waarna ze me een stuk gebak voorschotelden. Even later besloten ze dat het nu toch hoog tijd was dat ik volwassen werd, en kwamen ze weer met ţuica op de proppen. “Da’s goed voor je tanden,” was hun excuus om op de vroege ochtend al aan de sterke drank te gaan. Nou, als iets goed voor mijn tanden is zeg ik natuurlijk geen nee. Toch handig, kind zijn in een volwassen lichaam; kun je mooi van beide walletjes mee-eten.

Bogdan en Ares (JS)

Om half zeven ‘s avonds kwam ik in Braşov aan, waar ik door de economiestudenten Bogdan en Marius werd opgehaald. In hoog tempo werd we een rondleiding oor de stad gegeven. Indrukwekkend waren de honderden kogelgaten in enkele gebouwen – de revolutie van 1989 eiste in Braşov ruim 60 doden. Omdat het al begon te schemeren en alles dicht was moet ik nog maar eens teruggaan. Buiten heb ik met Bogdan een biertje gedronken, terwijl we wachtten tot Marius met de Dacia terugkwam. Omdat Marius de avond ervoor al genoeg had overgegeven zou hij vanavond wel rijden. Bogdan hoefde niet zonodig naar de disco. Uitgaansbeest als ik ben ging ik natuurlijk maar al te graag op het aanbod in.

Met zijn zessen in het Oost-Europese autootje gepropt legden we met hoge snelheid en zonder gordels de onverlichte bergweg naar het wintersportoord Poiana Braşov af. In een pretpark zou je handenvol geld betalen voor dergelijk vermaak. De donkere, door bossen geflankeerde weg met overal onverwachte bochten schetste met zijn nevelslierten het decor voor een goedkope horrorfilm, waarin de zes uitgelaten tieners op het punt stonden te worden afgeslacht door de weerwolf die achter de volgende bocht in een hinderlaag lag. Helaas bereikten we zelfs zonder een tweede deuk voor die dag veilig Disco Cristal. Toen we zeiden dat we vrienden van DJ Vlad waren werden we uiteraard als VIP’s behandeld en hoefden we geen entree te betalen. Wat een pruts-dj trouwens. House met The Prodigy mixen en vooral veel van die Roemeense drukke muziek met oriëntaalse invloeden. Het bier was hier erg duur (f 2,25 voor een halve liter Efes eXtra Strong van 7,5%, dit in schril contrast met de plastic fles Neumarkt Bier van anderhalve liter waar ik f 1,10 voor had neergeteld), maar het was er nog best grappig. Om twee uur viel ik om van de slaap, en ik sliep dan ook heerlijk in Marius’ korte, krakende bedje. Als ze mijn slaapzak tegen de muur hadden gespijkerd zou ik verticaal nog prima hebben geslapen, zo moe was ik.

Een goed excuus om te drinken (JS)

De dag erna werden we op tijd wakker, maar een bloedneus zwaar kaliber zorgde ervoor dat we het begin van de folkloristische optocht in het middeleeuwse stadscentrum toch goeddeels misliepen. “Geeft niks,” zei Bogdan. “Om zes uur komen ze straalbezopen op hun paarden terug. Da’s eigenlijk veel leuker.” Dus begonnen we maar aan de beklimming van berg Tâmpa, aan de voet waarvan de stad ligt. Het vervelende van Roemenen – enkelen onder ons zal het welbekend voorkomen – is dat ze altijd onnodige, uitputtende shortcuts willen nemen (dit begon al op de eerste dag met begeleider Dan). Met mijn twee vrienden hier was het uiteraard niet anders. Dat Bogdan zijn even enthousiaste als enorme hond Ares van acht maanden oud mee moest nemen maakte het er niet gemakkelijker op. Marius: “Dat is geen hond, maar een koe.” Bogdan: “Jij hebt geen hond, maar een rat!” In beide uitspraken zat een kern van waarheid. Het uitzicht op de oude stad, ingesloten door heuvels, was schitterend.

Daarna gingen we naar Bogdans huis. Zijn moeder, die vond dat we veel op elkaar leken, zou me wel willen adopteren omdat ik haar ciorbă zo lekker vond. Bogdan, die er echter niet zo van gediend is, kreeg een pets tegen zijn kop. Weer lekker mititei en met kaas gegarneerde friet gegeten, met chocoladegebak toe. Ik kon bijna niet meer lopen. Sommige mannen te paard ook niet, moet ik hier voor de statistieken nog vermelden, maar echt indrukwekkend was de optocht niet. Volgende week ga ik met Bogdan en een stuk of vijf vrienden Piatra Craiului beklimmen. Als dat maar half zo leuk wordt als dit weekend… ach trouwens, ik hoop dat het weer net zo leuk, zo niet leuker wordt!

Daniel
Buitenlander in Roemenië = Roemeen in het buitenland

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*