Django

Jaar: 1966
Land: Italië/Spanje/Frankrijk
Regie: Sergio Corbucci
Score: ★★½☆☆
 

Bandieten! Desperados! Outlaws! Daar wilde ik naar kijken, zeurde ik in mijn recensie over Tombstone. Nou, Bandieten! Desperados! Outlaws! kreeg ik in Django. Een ruwe spaghettiwestern die veertig jaar later vast een stuk beter gemaakt had kunnen worden. Anno 2006 is Django te traag, ongeloofwaardig en wordt de film geplaagd door een hopeloos gedateerde soundtrack.

Jammer, want Django laat genoeg originele ideeën zien. Zo dacht ik altijd dat het warm was in het Wilde Westen. Maar in deze western van Italiaanse bodem is het helemaal niet zo’n stoffige bedoening aan de Mexicaanse grens. Sterker nog, Django laat een Amerika zien dat louter uit grijze en donkerbruine tinten opgebouwd lijkt te zijn. Drijfzand en modder zover het oog reikt. Een troosteloos landschap.

Titelheld Django zelf is ook ontroostbaar sinds majoor Jackson zijn lief heeft vermoord. Toch wordt de rouwdouwer niet alleen door wraak gedreven. Er is ook goud in het spel, en daarmee is Django een stuk minder eerlijk dan de ruwe bolster, blanke pit die we standaard krijgen voorgeschoteld in cowboyfilms. En dat pleit in mijn optiek natuurlijk voor de film Django.

 

Nog zoiets waardoor je Django onthoudt waar je je andere westerns over een paar jaar niet meer zult herinneren: Django sleept de hele film lang een doodskist achter zich aan. Degenen die de videohoes hebben bekeken voor ze de band in de videorecorder stopten weten dan al lang dat onze held hier vroeg of laat in de film een enorm machinegeweer uit tevoorschijn gaat halen.

Een western waarin de held een machinegeweer tot zijn beschikking heeft – we kunnen van Corbucci moeilijk zeggen dat hij geen goede ideeën had. Zonde dat de uitwerking hiervan te wensen over laat. Want na de mooie beelden van even bebaarde als vastberaden revolverhelden in het begin van de film is Django zo halverwege helemaal niet meer zo spannend. Maar al wordt het allemaal wat rommelig en onoverzichtelijk; een man die in zijn eentje veertig schurken neerlegt verdient geen onvoldoende. Ik zeg het niet vaak, maar misschien is het tijd voor een remake.

Star Wreck: In the Pirkinning
Zombienoid

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*