Dood eind

Jaar: 2006
Land: Nederland
Regie: Erwin van den Eshof
Score: ★★☆☆☆
 

Zo zo, een limited edition 2-disc steelbook gevalletje, of hoe zo’n raar metaalachtig doosje ook mag heten. Dood eind zag er mooi uit in het puik opgemaakte hoesje, maar zo’n limited edition maakt mij argwanend als ik op voorhand niet overtuigd ben van de onaantastbare status van een film. Zonde dat ik gelijk kreeg. Dood eind had inderdaad nog een heel stuk gelimiteerder mogen zijn, want de medley van horrorclichés is nauwelijks om aan te zien.

Het is dat ik het produceren van horrorfilms in ons eigen land een warm hart toedraag, maar als toekomstige resultaten van een vergelijkbaar kaliber zijn, zal ik mijn mening wellicht nog moeten herzien. Iets wat ik niet graag doe. Sl8n8 en, veel langer geleden, de Nether Horror Collection, waren meevallertjes. Of, wanneer naast Dood eind gezet, ware pareltjes.

Hoewel de voornamen van de acteurs anders doen vermoeden (Everon, Micha, Victoria, Anniek, Aram, Terence, Mads en Alwien – waarom zijn er nog geen griezelige Klaas, Joop, Bert en Marieke opgestaan?) is het Hollandse kneuterigheid troef in deze film. Dialogen om van te huilen, acteer(wan)prestaties die in soapseries hadden moeten blijven en een tot in den treure herhalen van hetzelfde special effect, omdat de makers dat blijkbaar zo goed gelukt vonden. Waarom er dan niet iets echt Nederlands van gemaakt, met op klompen wegrennende boeren die achterna worden gezeten door gekke koeien?

 

In plaats daarvan lenen Nick Jongerius en Erwin van den Eshof maar wat graag en weinig subtiel uit Amerikaanse films. Het Cujo wat met koeienletters (hé, toch nog iets met koeien) op de hippiebus staat en daarna de boze hondjes, The Blair Witch Project en de neger met shotgun die de verschrikkingen lijkt te overleven, maar het toch nog op de valreep moet ontgelden zoals in Night of the Living Dead. En dan is er ook nog een huis met geesten, maar dat kwam me ook al bekend voor.

De spaarzame memorabele momenten zijn op de vingers van één hand te tellen, en dan hou je nog ruimschoots voldoende vingers over om beide neusgaten tegelijk schoon te peuteren om toch nog iets zinnigs te doen met de tijd die je voor de televisie zit te verdoen. Een huis dat stiekem achter elke dichtgeslagen deur verandert is de eerste keer leuk en aan de occulte boeken heeft iemand zo te zien met veel plezier gewerkt. Vooral blijven doen wat mij betreft. Bij hun eerste poging zijn de makers van Dood eind dan wel spoorloos verdwenen in hun doolhof van griezelreferenties, maar wie weet lukt het ze ooit nog eens.

Score: ★★☆☆☆

The Vikings
Eastern Promises

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*