Driedaagse

Dat deed best pijn, drie dagen achter elkaar meer dan acht uur bergen beklimmen en afdalen. Nog meer pijn dan de trap die in de boenwas stond, wat ik uiteraard te laat merkte. De plannen voor zondag waren voor de zoveelste keer veranderd. Nu zouden we Postavaru, een minder hoge berg (1800 m), tien à vijftien kilometer van Brasov gaan beklimmen. Maar goed dat we daar dus al om elf uur mee begonnen. We waren met zijn tienen: Bogdan, Alina, haar broer Sorin, een vriend van Bogdan, Gabi, zijn vriendin Anca nog twee andere vrienden en twee vriendinnen die alleen het eerste stuk meeliepen en daarna naar Poiana Braşov gingen, en ikzelf. Natuurlijk moest Bogdans hond Ares ook weer mee. Die werd bovenop de berg bij een cabana nog tot bloedens toe aangevallen. En moest zich daarna op arme poesjes afreageren.

Terugkerend thema: Bogdan in de sneeuw (JS)

De tocht naar de top was best zwaar, maar om ons toch echt het gevoel te geven van “Ja, vandaag hebben we veel gedaan,” besloten we via de zwarte skipiste af te dalen naar Poiana Braşov. Gemiddeld verval 36%, maar het bovenste stuk was heel wat steiler. Gelukkig lag er aan deze kant van de berg geen sneeuw meer. Halverwege de piste vond ik een horloge dat het nog deed. Iedereen meteen lyrisch dat het een ‘Citizen’ was en dat ik daar makkelijk 100 gulden voor kon krijgen (Gabi, fervent black metalfan: “It’s a gift from god!”). Mij zegt het niks, heel dat Citizen-merk niet. Als ik er een paar biertjes mee verdien ben ik er blij mee. Om negen uur ‘s avonds waren we eindelijk terug in Braşov. Onderweg kwamen we nog langs een taxi waarin de chauffeur meer diensten aan zijn klant leverde dan haar alleen thuisbrengen. Fijn hoor, durf ik ook nooit meer in mijn eentje in een taxi te stappen.

Maandag ging ik op zoek naar een meer in het Baiu-gebergte. Het stond op een geheime legerkaart, dus Dan dacht dat het wel de moeite waard was om uit te zoeken of hier salamanders zaten. Maar die zaten er niet. Sterker nog, heel dat meer bestond niet en op de terugweg verdwaalde ik ook nog. Tot overmaat van ramp had mijn lichaam een vierde maatregel verzonnen om me ervan te weerhouden bergen te beklimmen. Na spierpijn, bloedneuzen (door het hoogteverschil?) en de verzwikte knie had ik nu dikke rode striemen op mij onderbenen, daar waar mijn benen bij elke stap tegen mijn sokken schuren. Het waren behoorlijk dikke zwellingen, maar van de andere kant was wel positief dat ze lekker warm waren.

Terugkerend thema: bier in de bergen (JS)

Om half acht was ik eindelijk terug bij het Zoologisch Station, met nauwelijks genoeg energie om te douchen en te koken. Gelukkig was er eindelijk post voor me: lieve brieven van Eva en tekeningen van Berry van Aerle, of ja, niet van Berry zelf, maar hij stond er wel op, door ons Coen getekend. Ik had de postauto ‘s ochtends al gezien, dus tot en met het moment dat ik verdwaalde liep ik de hele dag met een gevoel van spanning rond. Terwijl ik nog zat te eten kwamen Bogdan, Alina, Sorin, Gabi en vriendin al binnen. Van het Eindhovens Dagblad, door ons pap en ons mam opgestuurd, begrepen ze niet veel (alleen PSV en cocaïne), dus zetten ze op hun beurt maar Roemeense rockmuziek op en begonnen enthousiast mee te bleren. We deden het rustig aan met de wodka die avond, want de volgende dag zouden we de berg Caraiman (vernoemd naar het gelijknamige bier) beklimmen.

Om acht uur stonden we op 1 mei, nationale vrije dag, al op. Bogdan was het met vijf personen in twee bedden slapen niet goed bevallen. Ondanks mijn heerlijke bed waar ik wel veel ruimte had, was de nachtrust niet voldoende geweest om mijn benen te genezen. Dan maar zakdoeken tussen de benen en de sokken. Waarachtig, dat ging nog goed ook. Kregen Joost en ik vorig jaar nog commentaar dat we te snel liepen, in deze groep was ik duidelijk de langzaamste. En weer de hele weg omhoog moesten er te pas en te onpas shortcuts worden genomen. Eenmaal boven was het gelukkig tijd voor het moment van de dag: na het gevonden horloge weer een staaltje Fiepke-geluk om trots op te zijn.

Interzis în iarnă (JS)

Hier vond ik namelijk mijn handdoek terug, die ik 19 dagen geleden kwijt was geraakt. Dat was de dag waarop ik mijn knie verzwikte, en door de pijn niet in de gaten had dat ik mijn handdoek na een pauze niet terug had gestopt in mijn rugzak. Waar in de bergen ik hem kwijt was geraakt wist ik echt niet, maar op deze plek had ik inderdaad gepauzeerd, en hij was niet weggewaaid of door iemand geconfisqueerd. “Gelukkig, mijn handdoek ligt er nog,” zei ik rustig en liep erop af. Ha, je had die gezichten moeten zien. Dat het “unusual” was, en dat ik geen “normal person” was enzo.

Via verschillende besneeuwde paden kwamen we uit bij steenformaties die een sfinx en oude vrouwtjes voorstelden en om vijf uur eindelijk bij de Caraiman-cabana. Ons mam maakte zich een tijdje geleden zorgen, omdat ik in mijn eentje in de bergen rondliep. “Is dat dan niet gevaarlijk?” Nou mam, in vergelijking met de paden die Roemenen uitkiezen echt niet. De alpinistische afdaling naar Buşteni ging via steile besneeuwde paden (verboden toegang in de winter; ik heb er nog gevoetskied) aan de hand van kettingen langs watervallen de berg af. De negen kruizen die ik onderweg telde getuigden dat dit inderdaad een pittige route was, en dat deze berg niet voor niets ook per teleferic bereikbaar is.

Vreemd genoeg had het lompe, schokkerige daalwerk een helende uitwerking op mijn knie, die langzamerhand aan het ontzwikken was. De knallen die de harde rotsgrond aan mijn knie verkocht waren als het ware een soort ontzwikkelingshulp en die avond was ik na de douche om elf uur moe maar voldaan.

Helaas wonen Roemeense studenten zelden op kamers (alleen Sorin, die elke dag in de mensa at), wat er in resulteerde dat het avondmaal niet hoogstaand was, maar bestond uit soep uit pakjes, leverpastei, vis uit blik, kaas uit een tube, eieren die over waren van Pasen, chips, bier, wodka en palinca. Ach, die laatste vier maakten veel goed. Bij hun wodka en bier namen de vijf Roemenen trouwens ieder een aspirientje in. Hadden ze morgen geen spierpijn. Nee, aspirientjes in combinatie met alcohol gaf geen bijwerkingen.

De toerist uithangen
Daniel

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*