Een serieuze excursie – Mol

geschreven op verzoek van Martijn Vogels voor het blaadje van Afdeling Bladel van de Jeugdbond voor Natuur- en Milieustudie

De complete Belze avifauna was present

We hadden afgesproken dat we voor de verandering eens op zondagmorgen om negen uur bij Hans zouden verzamelen. Alleen Anton, Hans en ik waren er, maar dat gaf niks. De rest had het te druk enzo. De vader van Hans had nog geen boterhammen gesmeerd, dus we konden pas om tien uur aanfietsen. Het was goei weer en onderweg zagen we nog een reclamebord, maar dat stond niet langs de snelweg, terwijl die 50 meter links van ons lag. Dat vonden wij niet logisch.

Toen we over het viaduct waren gefietst ging Antons fiets weer kapot, maar ja, hij had hem ook al vanaf de zomer. Na wat vakkundig geschop en lomp geweld kwam Anton erachter dat hij hem gewoon moest aanduwen. En jawel, Antons fiets startte weer. Eenmaal bij het Zilvermeer in Mol pakten wij onze scoops en keken of we wat leuke vogeltjes zagen. Er zaten futen, aalscholvers, een meerkoet en wilde eenden (!!!). Een waar feest voor fanatieke vogelaars zoals wij, dus. Hans zag ook nog een aalscholver die een veel te grote vis wou opeten, aangevallen werd door twee mùwwen en de vis vervolgens liet vallen. “Ja ja,” zeiden wij. Onze barre tocht (het had ´s nachts gevroren) leidde ons langs een kunstwerk bij een kanaal, dat we niet mochten betreden. Er zaten een hoop kuifeenden in het water, dus wij reden snel door.

Eindelijk kwamen we bij een leuk stukje: een plas voor de kerncentrale, waar het streng verboden was om over het hek te klimmen. Dat deden de meesten van ons dan ook niet. Met onze scoops zagen we een bult grote zaagbekken en meer dan 35 toendrarietganzen (nee, geen taigarietganzen), die toch normaal niet in het binnenland van het buitenland voorkomen. Er zat ook een gast foto´s van kraaien te maken, maar in België zie je wel meer rare dingen.

Gelukkig had ik al goeie friet gehad

We vonden dat we nu wel een frietje hadden verdiend, dus we vervolgden onze route via Postel, dan konden we daar meteen nog wat soepeenden bekijken. In Postel zag het zwart van de Belgen, dus het duurde een tijdje voordat Anton met mijn frietje terugkwam. Na een bezoekje aan de abdijwinkel vonden we het zo zoetjesaan tijd om naar huis te gaan. Om het half uur stonden we een kwartier stil om bij te kletsen, maar dat deden we de hele dag al.

Tot de in alle facetten besproken onderwerpen behoorden vandaag het IP-kamp in Reusel, het Knotkamp in Winterswijk, Carnaval, …-acties (dit wordt misschien gecensureerd) (inderdaad, de redactie!) en de afdelingsscoop, die tegen een spotprijs gehuurd mag worden door onbladelse JNM-ers. Het was dus allang donker toen ik na een geslaagde excursie om kwart over zes thuiskwam.

We aten trouwens gore magnetronfriet.

THE END

Intro: over waar Roemenië eigenlijk ligt

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*