El orfanato

Jaar: 2007
Land: Mexico/Spanje
Regie: Juan Antonio Bayona
Score: ★★★★☆
 

Poeh, zoveel films om uit te kiezen. Omdat ik door de bomen het bos niet meer zag moest Eva maar iets uitzoeken. Een uitstekende keuze, mevrouw: El orfanato (The Orphanage) is een sfeervolle spookhuisfilm van het type waar Eva niet goed tegen kan. Misvormde, mogelijk kwaadwillende kindertjes die je besluipen in het holst van de nacht. Spooky.

El orfanato herinnert aan The Sixth Sense, The Others en al die andere geestenfilms waar de bewoners van het hiernamaals het er maar niet bij laten zitten. Blijkbaar zetten ook dode kindertjes nog graag speurtochten uit. Ouwe troep in een mooie, nieuwe verpakking? Hoewel dat laatste zeker het geval is en de ontknoping je niet van de stoel laat tuimelen van verbazing, heeft Bayona een prima bovennatuurlijke thriller neergezet.

Laura en haar man Carlos (dokter, type Spaanse man die ‘s nachts belooft voor zijn kind te zullen zorgen en dat dan niet doet en zich nog eens lekker omdraait) wonen in het in alle hoeken krakende weeshuis waar zij vroeger zelf werd opgevoed. Laura wil hier een opvangtehuis voor gehandicapte kinderen beginnen. Goed idee? Nou, hoewel bijzonder sympathiek van haar is het misschien niet onbelangrijk dat na haar vertrek destijds alle andere wezen vergiftigd werden en een gruwelijke dood stierven.

 

Onze Laura is zich hiervan (nog) niet bewust. Onverklaarbare ontmoetingen en het verdwijnen van de door haar en Carlos geadopteerde Simón (krijg nou wat – óók een wees!) helpen haar een eindje op weg. Zo niet Carlos, want die is dokter en gelooft dus niet in onzin. Zelfs niet wanneer Simón spoorloos verdwijnt. Spoorloos voor de politie dan, want in huis zijn steeds weer andere, griezelige aanwijzingen te vinden. Laura is bereid om mee te spelen wanneer Simón negen maanden vermist wordt; Carlos heeft het dan wel gehad met dat hele weeshuis en laat het geloof in het bovennatuurlijke over aan de vrouwen.

De beklemmende sfeer van het oude landhuis en het gevoel van isolatie aan de ruige Atlantische kust maken dat El orfanato zo’n film is waarbij Eva dicht tegen me aan komt gekropen. Fijn dat de Spanjaarden enge films kunnen maken; films die op een voor Hollywood bedenkelijke manier eindigen. Kinderen blijven dood- en doodeng.

Eastern Promises
Aardige Russen? Dáár lezen we niks over in de krant!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*