Elvira, Mistress of the Dark

Jaar: 1988
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: James Signorelli
Score: ★★★☆☆
 

‘Here comes the best DOUBLE FEATURE ever made!’ Ik geloof dat ik al eens eerder heb opgemerkt dat een fraai decolleté niet misstaat in elke zichzelf respecterende film. Niet dat de producenten van Elvira, Mistress of the Dark zichzelf respecterende filmmakers zijn, maar het decolleté van Cassandra Peterson (onbekend uit Attack of the 50 Foot Monster Mania, Hulkamania 6 en Attack of the Killer-B Movies) maakt veel goed en biedt een flinke voedingsbodem voor een reeks banale grappen om trots op te zijn.

Elvira is fan van rotzooi als Plan 9 from Outer Space – misschien dat ze daarom zoveel op Vampira uit deze film van prutser Ed Wood lijkt. Vampira klaagde Elvira zonder succes aan vanwege plagiaat, maar van meer dan een oppervlakkige gelijkenis met de zwartgeklede dame uit Plan 9 from Outer Space is wat mij betreft geen sprake. Ik herinner me Vampira vooral om haar bijzonder smalle taille – wie weet dunner dan één enkele borst van Elvira, al wil dat misschien niet zoveel zeggen.

Hoe dan ook, Elvira (“A one-woman Sodom and Gomorrah!”) gaf haar voorliefde voor waanzinnig knoeiwerk uit het science fiction en horrorgenre gestalte door op te treden als presentatrice van B-films. En zo begint Elvira, Mistress of the Dark ook: “Tune in next week for the head with two things – errr – the thing with two heads.” De dramatische en broodnodige wending in het verhaal komt wanneer ze een huis in New England erft. Je weet wel, zo’n dertien in een dozijn spookhuis.

 

Maar Elvira, Mistress of the Dark hoeft helemaal niet origineel te zijn. Het is een film die ik als puber veel hoger gewaardeerd zou hebben, maar die nog steeds erg leuk is. Het verhaal, zover daar sprake van was, deed me bij vlagen denken aan (kinder)fantasyverhalen als Elfenoorlog. Hoofdpersoon belandt op geheimzinnige plek in een wereld waar magie blijkt te bestaan, meedogenloze oude knar is op jacht naar lang gezocht toverboek, magische dieren helpen een handje en uiteindelijk leven de ‘goeien’ nog lang en gelukkig.

In dit geval zorgt Elvira hoogstpersoonlijk voor die ‘goeien’, die toch wel onmisbaar zijn in het hele gebeuren en dankzij hun sterke optreden in de slotscène de film met de hakken over de sloot aan een voldoende helpen. Heerlijk griezelen zoals je dat vroeger deed, maar dan met een volwassen (ahum…) sausje in de vorm van talloze seksistische grappen. “You don’t fit in this town. Why, you don’t even fit in that dress!”

Een film voor alle mannen die nooit volwassen zijn geworden, en de automonteur vatte het prima samen in twee woorden: “Nice tits!”.

In the Mouth of Madness
The Third Man

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*