Fararishtay kifti rost

Jaar: 2002
Land: Italië/Frankrijk/Zwitserland/Tadzjikistan
Regie: Jamshed Usmanov
Score: ★★★☆☆
 

Nou kan ik moeilijk beweren dat ik wel eens betere Tadzjiekse films heb gezien, maar Fararishtay kifti rost maakt niet echt nieuwsgierig naar ander werk uit deze arme ex-Sovjetrepubliek. Eindhoven is niet de mooiste plaats om geboren te worden, maar regisseur Usmanov lijkt het met Asht nog minder getroffen te hebben.

Als je aan Tadzjikistan denkt, dan denken je aan hoge bergen en vast veel natuurschoon. Hoewel, de meeste mensen zullen hooguit denken dat het waarschijnlijk ergens in de buurt van al die andere -stan landen zal liggen. Of ze denken helemaal niks. En daarmee komen ze dichter in de buurt van de sfeer die Fararishtay kifti rost (Angel on the Right) ademt, want het is maar een trieste bedoening in Tadzjikistan.

Bandiet Hamro keert na tien jaar gevangenisstraf terug naar zijn geboortedorp in het noordwesten van het land. Misschien waren er in zijn jeugd kleuren, maar die zijn nu prominent afwezig. Het is herfst, begin winter. De bomen zijn kaal; huizen, grond en lucht hebben bij benadering dezelfde tinten. En iedereen heeft er de pest in dat Hamro thuiskomt.

 

Hamro keert alleen terug omdat zijn moeder op sterven ligt, maar maakt van de nood een deugd. Tussen de voorbereidingen voor de uitvaart vindt hij nog tijd een nichtje aan te randen, zijn zoontje dat hij nog nooit heeft gezien de huid vol te schelden, klappen te verkopen en in te breken. Ja, Hamro is een druk baasje, maar er is altijd baas boven baas. Het hele dorp spant samen om de schulden die Hamro open heeft staan te innen, inclusief uit de dood herrezen moeder.

Nu lijkt misschien dat er in Fararishtay kifti rost aardig wat gebeurt, maar deze dialoogarme film kent behoorlijk wat saaie momenten. Leuk zijn de merkwaardige Tadzjiekse gebruiken zoals het aggressief ogende handjeklap (meer armpje-snuk); beangstigend zijn de wodkataferelen in het plaatselijke drinklokaal. Goed, we hebben gezien hoe het er in Tadzjikistan aan toe gaat. Nu hoeven we er niet meer heen.

Le Vélo de Ghislain Lambert
Paura nella città dei morti viventi

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*