Fiepke vs. De Loodjes: 1-0

Tsja, eenmaal helemaal alleen was ik een makkelijke prooi voor de laatste loodjes. Die lagen waarschijnlijk al een tijdje op de loer en toen ze merkten dat er maandag niemand bij me was sloegen ze toe. Het regende hier van maandag tot zaterdag – zes verzopen dagen. Tot en met donderdag heb ik nog halve dagen kunnen werken; daarna was het buiten zonder zwembroek echt niet aan te raden.

Achtergelaten sporen (JS)

Juli en augustus hadden hun sporen duidelijk achtergelaten en menig poeltje was inmiddels opgedroogd. In de rest zaten meestal alleen juveniele beestjes van nog geen twee centimeter groot. Het bespaarde wel werk. Bogdan had me uitgenodigd dit weekend naar Constanţa te komen, maar aangezien dit nogal duur was moest ik er goed over nadenken. Eindelijk de knoop doorgehakt hebbend dat het anders wel een erg eenzaam weekend zou worden, besloot ik dan toch maar te gaan. Bleek er geen slaapplek voor me te zijn. Het was wel erg kortdag voor een noodplan, maar toch stuurde ik Florin uit Iaşi (Crivaţ van de vikingband Til Evig Tid Bucovina) donderdagavond maar een mailtje, of ik zaterdag langs kon komen.

Florin mailde me vervolgens dat hij het prima vond dat ik nog langskwam voor ik weer naar het noorden vertrok, dus er vielen al wat heldere zonnestralen door het laatste-loodjes-wolkendek. Figuurlijk uiteraard, want buiten bleef het gieten. De trein transporteerde me zaterdag niet alleen in de ruimte, maar vooral in de tijd. Eenmaal in Iaşi, categorie 401-500 kilometer, was ik alweer zeven uur dichter bij mijn feestje in Nijmegen. Iaşi is een schitterende studentenstad en je hebt minstens twee volle dagen nodig om alles te bekijken, aldus de Lonely Planet.

Nou, ik heb er geen flikker van gezien, maar ik ben wel naar een echt Roemeens feest geweest. Florin haalde me op van het station met zijn witte Dacia. Zijn opa had het nummerbord zelf nog uitgekozen: SV 03 HUU, maar niemand snapte wat hij hiermee bedoelde. Voordat we naar Florins huis gingen, moesten we eerst nog ergens twee honkbalknuppels bezorgen. Een vriend van hem was namelijk bedreigd en vandaag zou ie gepakt worden. Op de plaats des onheils aangekomen was er al sprake van een samenscholing. Gespierde kereltjes met korte haren en sportshirts. Het bleken gelukkig ‘de goeien’ te zijn.

Mijn drang tot zelfbehoud drukte nieuwsgierigheid naar de afloop van het gevecht de kop in en Florin vond het ook tijd voor een wijntje bij hem thuis. Omdat ie nu ook gitarist bij de band God is keken we eerst een videoband van deze groep, voor we naar een verplicht feest gingen. In een villa vijf kilometer buiten de stad wachtten ons behalve bandleden van Til Evig Tid en God nog genoeg andere gekke Roemenen.

Roemeense Vikingen (JS)

Met de kerels van het christelijke God bleek je nog goed te kunnen lachen. Er werd met stoelen gegooid, ze begonnen een spuit-elkaar-nat-met-wijn gevecht en om de drie woorden viel er een schuttingwoord. Bovendien kreeg ik de morgen erna nog een cassettebandje van hun band, dat verder overal al uitverkocht was. Bier was er niet, maar Roemenen zijn ook niet vies van (slechte) wijn, palinca, wodka en gin. Er was ook vis. Wijn en vis hè, daar houden christenen van. Toen iedereens t-shirt doordrenkt was door de wijn moesten de jongens wel met ontbloot bovenlijf gaan dansen, wat er in resulteerde dat er meisjes om je heen kwamen hangen die zeiden “Oeh, ik ben echt zat”, wat er misschien weer de oorzaak van was dat er drie jongens begonnen te brokkelen.

Mensen die op tafels aan de rand van het enorme balkon klimmen om naar beneden te zeiken terwijl ze zich vastklampen aan de tuinverlichting waar ze ondertussen ook nog eens tegen aan moeten slaan omdat ie knippert doen het natuurlijk ook altijd goed op feestjes en partijtjes. Jaren later werd ik ervan beticht op dit feest beide polsen van een jongen gebroken te hebben. Allemaal leugens zeg ik je. Om half zeven was iedereen het beu (de eerlijkheid gebiedt me te vertellen: ik ook!) en gingen we met de taxi naar huis om nog drieëneenhalf uur te slapen (in theorie dan, want Florins kat Berg-Thora had ook aandacht nodig) voor ik de trein naar Sinaia weer pakte.

Zouden de loodjes Fiepke nog te pakken krijgen? Lees het volgende week in alweer bijna het laatste deel van zijn stagekronieken!

Dacia te koop
Prettig, ja ja!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*