Friday Night Lights

Jaar: 2004
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Peter Berg
Score: ★★★½☆
 

Wat heb ik een geluk dat ik American football in Nederland speel. Natuurlijk, het is vervelend dat ik op mijn leeftijd pas tweeëneenhalf jaar ervaring heb en niet 18 jaar zoals mijn Amerikaanse leeftijdsgenoten. Vijftien jaar minder conditietraining, fitness en vooral inzicht breekt je soms op en dan speel je ineens een hele wedstrijd met een hersenschudding. Maar ik mag tenminste elke week vier uur lang een helm opzetten en shoulderpads dragen.

Dat is in de Verenigde Staten wel anders. Na hun laatste jaar highschool spelen de meeste jongens geen wedstrijd meer. American football spelen in clubverband, zoals we in ons land doen en waar we netjes contributie voor betalen, kennen ze er niet. De mooiste sport ter wereld (niet alleen een citaat uit de film maar nog waar ook) biedt de mannelijke helft van de bevolking jarenlang hoop op een beter leven, uitzicht op roem en de kans te ontsnappen uit de gevangenis die hun stadje voor hen vormt.

Voor veel Amerikanen werkt football als een drug, inclusief alle malaise van verslavende middelen. Misschien mag een enkele highschoolspeler het op collegeniveau (‘universiteit’, maar dan op z’n Amerikaans en dus tussen vette aanhalingstekens) proberen met een studiebeurs , maar de meeste jongens blijken niet goed genoeg te zijn in datgene waar ze al hun tijd sinds hun achtste verjaardag in hebben gestoken. De droom keert zich plots tegen de toekomstige vrachtwagenchauffeurs en vuilnismannen. Het is raar dat deze nationale obsessie in de Verenigde Staten voor veel mannen enkel vanuit de luie stoel voor de televisie te beleven is.

 

Ik heb dus geluk. Ik mag op 25-jarige leeftijd football spelen zonder mijn leven ermee te vergooien. Mijn basisplaats hier betekent dan wel een stuk minder dan in sportgek Amerika en de winnende touchdown in overtime scoren in een wedstrijd in de Commanders Bowl (flagfootball…), de bal terugwinnen tijdens een kick-off, tackles maken en passes vangen voor first downs is in Nijmegen niet iets waar je wekelijks de kranten mee haalt. Maar ik heb plezier en dat is iets wat veel Amerikaanse jongens van hun coaches niet mogen hebben. Ook in Friday Night Lights zie je saaie footballlullen bij wie er geen lachje vanaf kan. Ben ik even blij dat ik bij de Pirates speel.

Friday Night Lights is niet veel anders dan Any Given Sunday, Remember the Titans of The Longest Yard. Het is hetzelfde standaard feel-good sportverhaal over een team dat een hechte band ontwikkelt, zich als één geheel door moeilijke tijden slaat en door hard werken een onhaalbaar geacht doel bereikt. Met als positieve uitzondering dat Friday Night Lights het lef heeft de Permian High Panthers in de finale te laten verliezen. Nog wel van een uiterst onsportief, racistisch team.

Net als de hierboven genoemde footballfilms – en ook minder serieuze titels als The Waterboy en The Replacements – vond ik Friday Night Lights een prima film. Voor footballliefhebbers wel te verstaan. Footballfilms scoren bij altijd automatisch hetzelfde aantal sterretjes. Ze zijn niet bijzonder goed en zeker niet vernieuwend, maar ik ben gek op deze sport. Als ik dan toch iets aan moet raden is het ook niet deze film te gaan kijken, maar een keer een bal met me over te gooien. Tackelen mag ook.

Dead Meat
A Clockwork Orange

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*