Fröliches Weihnachten durch VACUOLES im Idar-Oberstein. Also.

Es war – Oh nee, in het Nederlands.

Abstract
First of all, Schönes Wochenende railtickets were bought by a select Vacuoles-bygroup, consisting of Vincent and Fiepke. Both have public transport cards for weekdays, so the trip to Emmerich (via Doetinchem, where the Super Farmers hail from) was on a Tuesday. A deal was made by Henco with his sister Hester who lives, together with her boyfriend, Paul, in Idar-Oberstein in Germany near Bad-Kreuznach and things like that. The place is big enough to be inhabited by 10 strange fellows, also called biologists. Food was brought, in a good Dutch fashion, with us from the Netherlands. This was cheaper. Only eggs, milk and beer were provided by the semi-Germans. It was very nice.

Inleiding
Het was zaterdagochtend 27 januari 2001 toen Vincent, Joost, Fiepke en Henco op Station Heyendaal stonden te wachten op de buffel die ongetwijfeld de personen Anneke, Hanneke, Maarten, Mieke, Tom en uiteraard ons allergeliefde, maar helaas niet meer beschikbare drietenbühl Edwin, in zich zou dragen. Helaas, wij kregen gelijk. Na een aantal stops passeerden wij na Venlo de Nederlands-Duitse grens met een noodgang en een rare vogel (niet Joost, maar een Duitser) in de cabine waar wij vertoefden. Vanaf daar was het opletten geblazen: het tweeënvijftigste station in Duitsland zouden wij reeds op onze bestemming zijn. “Zweiundfünfzig??? Dann bist du ja in Timbuktu!!!” sprak de rare Vögel mit hoed. Schouderophalend negeerden wij de inboorling, niet geïnteresseerd in wat hij ons probeerde duidelijk te maken. Wij spraken de lokale taal immers niet. Na Köln kwam er een nieuwe conducteur in de trein, die naar de naam Martin Schmiede luisterde. En naar ik hoop nog steeds luistert. Voor hem dan, en z’n familie; voor ons maakt het weinig uit.
Onszelf (maar ook de Duitsers) vermakend met Oud Hollandsche liederen doodden wij de tijd. Alras was daar Koblenz. In dit lieflijke dorpje aan de Rhein hadden wij drie kwartier vrije tijd. Deze tijd gebruikten enkelen tot op de laatste seconde. Zoals met posters hangen kwam alles in orde. Alleen de trein reed te laat weg, waardoor we twee minuten achter kwamen te liggen op schema. Gelukkig kunnen machinisten in Duitsland hun achterstand weer goedmaken zodat we met een gerust hart in Bingen terecht kwamen. Een krakkemikkig bergtreintje voerde ons over hoge passen naar de afgelegen citadel van Bad-Kreuznach, duizenden jaren geleden door de Inca’s in de Andes gesticht, maar in de eerste wereldoorlog door de Duitsers veroverd. Maar goed, jaren voordat de Azteken het in naam van de Inca’s zouden heroveren moesten wij er dus heen om over te stappen op de trein naar de eindbestemming van onze reis: Idar-Oberstein. In het laatste treintje besloot Joost aan de kant te zitten waar hij de beek goed kon observeren. Toen reden we over een brug en zat hij tegen de wand van een berg aan te kijken. Joost naar de andere kant, komt er weer een brug. Joost weer terug. Ha ha. Lelijk gebouw! Ineens slaakte Tom een ons inziens sterk overdreven kreet. We waren er: Idar-Oberstein ist da!

Pas op, jongens

Materialen en methoden
In het VACUOLES-uitje Januari 2001 werd gebruik gemaakt van stoptreinen, bussen, te voet, bier, pannenkoeken, kleurstoffen, borrelnootjes, Maarten (door Mieke), Ölspur, Hauptstrasse 216, vrachtschip, Kirn, gezelligheid (Joost, Henco en Fiepke), Duitse meisjes (Vincent), Paul en Hester, SM party, GSM, DSF, pösters, DB, NS en und. Men neme een grote roermixer en gooit de ingrediënten willekeurig in drie verschillende bakken. Om een kleurentest uit te können voeren dient men naast voorgaande ingrediënten ook gebruik te maken van de kleurstoffen Fruchtrot (No 4368, E 123), Gelb (No 4366, E 104,123) en (und) Blau (No 4363, E 131).

Intermezzo
Over de houdbaarheid van kleurstoffen is de laatste jaren nogal wat discussie geweest. Na een uitgebreid onderzoek (Ceasar & Loretz, 2000) kwamen een aantal zaken duidelijk naar voren. In de eerste plaats is geel het minst lang houdbaar (geel uit december 2000 is houdbaar tot oktober 2001). Dit is logisch als je bedenkt dat bananen snel bruin worden en kuikentjes binnen de kortste keren witte kippen zijn. Zowel rood als blauw zijn een stuk langer houdbaar (productie december 2000; houdbaar tot oktober 2002 en juli 2002 respectievelijk). Het verschil wat er tussen de houdbaarheid van rood en blauw bestaat behoeft meer onderzoek daar er nog geen duidelijke verklaringen voor zijn.

Resultaten
Wanneer men pannenkoeken geblinddoekt eet, doet de kleur er weinig toe. Hetzelfde geldt voor wanneer men pannenkoeken eet en ze ziet, echter in mindere mate. Behalve voor Maarten. Maarten komt uit Limburg. Limburg ligt dichter bij het voormalige Oost-Duitsland, vandaar dat alles daar wat grauwer is dan in de rest van het land. Limburgers schrikken dan ook vaak terug voor felle kleuren. Kijk maar naar Ivor en Vincent. Iedereen was van mening dat mintgroene pannenkoeken even goed smaken als paarse en rode pannenkoeken. Henco vond mintgroen zelfs een mooie kleur. Het gejengel van Maarten beu begonnen we na het eten maar zo snel mogelijk aan het bier. Helaas smaakte dat Duitse bier toch wel een beetje anders. Positief echter aan dit gerstenat, of liever aan de verpakking ervan, was het feit dat de dûpkes schijnbaar van een zachter metaal waren gemaakt dan hun Nederlandse equivalenten. In het verbuigen van deze zagen Joost en Fiepke dan ook een aangenaam en avondvullend tijdverdrijf. Toen de avond om was gingen we naar het café.
Het was een Duits café en iedereen was er in het Duits aan het altehuren. Het waren echter nicht allen Deutsche Leute, denn da auch ein Österreicher war. Henco heeft daar nog even mee gebuurt, want Hester kende hem en hij woonde nu in Amsterdam. We hebben ook nog een sappig verhaal over Anneke, maar dat vertellen we hier niet.

Natuurlijk zag het er in januari heel anders uit

Discussie
De volgende ochtend werd duidelijk dat het een leuke avond was geweest. Joost en Vincent gingen om 7:30u vogels spotten. Dit is behoorlijk stom als je bedenkt dat er een Agopornis fischerii in het slaapvertrek van zowel Joost als Vincent vertoefde. Dit beest heeft ook nog Henco om 8:30u onder de douche gejaagd. Tom werd er nauwelijks wakker van. Wat niet automatisch betekent dat we die hele dag geen kind aan hem hadden. Wegens het heuglijke feit van de terugkeer van de eenzame vogelaars werd iedereen wakker. Waarop Hanneke prompt het verkeersbord Ölspur liet zien. Fraai hoor, nou hadden we het dubbel. Moesten we ze verdorie allebei terug gaan hangen van Hester en Paul; maar goed ook. Schorem dat zonodig het buitenland moet afbreken (hè, PRACK). Gelukkig had Fiepke zijn gsm nog. Dat was iets waar iedereen wat aan had. Verder was er nog een spandoek over de datum, die dus ook wel mee kon.

Conclusie
Dan volgen nu de namen van de VACUOLES-leden in de volgorde van degene die het uitje het meest fijn vond naar degenen die het vorige uitje (naar Frankrijk, zie verhaal Joost en Fiepke) leuker vonden:

1. Henco – omdat ie zo’n leuke zus heeft
2. Anneke – laatste uitje als voorzitter van VACUOLES
3. Tom – mocht wel tien vunzige opmerkingen per dag maken!
4. Vincent – Duitse meisjes
5. Hanneke – weekendje alleen op stap
6. Mieke – Maarten
7. Maarten – werd opvallend weinig gepest. Volgend uitje rekening mee houden
8. Edwin – bijna een vriendin!
9. Fiepke – er werden minder spelletjes gespeeld dan tijdens het vorige uitje
10. Joost – en dat lag niet aan Tom

Maar zelfs degenen die het het minst leuk vonden vonden het nog erg leuk, want het was nou eenmaal een VACUOLES-uitje.

Nou is het goed.

Henco en Fiepke (en je kunt lekker niet zien wie wat geschreven heeft, want we hebben allebei lange haren).

Dat was ik niet, dat waren emoties!
Wij lopen liever om

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*