Godsend

Jaar: 2004
Land: Verenigde Staten van Amerika/Canada
Regie: Nick Hamm
Score: ★★½☆☆
 

Een godsgeschenk. Zelden schoot een titel zijn doel zover voorbij. Toegegeven, de dvd was een cadeautje in het kader van ons roulatiesysteem om jezelf van ongewenste films te ontdoen. Rosa en Marc zijn verrekte sympathiek (ze bedoelden het zowaar goed met deze film, terwijl we toch hadden uitgelegd dat je de grootste bagger door mocht schuiven), maar godsgeschenk is wat teveel eer voor ze. En Godsend is dan weer net niet zo tenenkrommend slecht dat de aftiteling als een geschenk uit de hemel aanvoelt.

Het is voor regisseur Nick Hamm te hopen dat hij een hele lieve oma heeft, waarbij hij tijdens het rommelen op zolder een stoffige doos met daarin een op oud perkament geschreven verhaaltje vond. Zo oubollig doet Godsend aan. Eenieder die een script als dat van deze films durft te schrijven sinds films nog slechts optioneel in zwart/wit worden gemaakt zou zich diep moeten schamen. Eerder deze week moest ik in de klas uitleggen wat een déjà -vu is. Had ik de lauwwarme soep van clichés die me hier werd voorgeschoteld toen al maar gezien.

Of eigenlijk liever niet, natuurlijk. Paul en Jessie wonen in de grote stad. Geen goede plek om een kind op te voeden, vinden ze, maar om ‘m dan gelijk dood te laten rijden is ook weer zoiets. De rouwende ouders geven net zo min blijk over gezond verstand te beschikken als de heren scriptschrijvers en besluiten zoonlief te laten klonen. Wat zullen de buren hier van denken? Geen probleem – er wordt gewoon naar het platteland verhuisd.

 

Daar is iedereen achterlijk. Net zo achterlijk als de heren scriptschrijvers hopen dat de kijkers van Godsend zijn. Geen mens stelt Paul en Jessie een vraag. Een verklaring van goed gedrag is als leerkracht in de Verenigde Staten klaarblijkelijk niet nodig, want Paul hoeft maar vriendelijk te lachen of hij krijgt een kast van een huis, een baan op de plaatselijke middelbare school en een nieuwe, identieke zoon.

Was de kous daarmee af, dan was Godsend een zoetsappig familiedrama geweest waar niemand op zat te wachten. Het wordt een suffe thriller of met een beetje goeie wil (op mij hoef je niet te rekenen) suffe horrorfilm waar niemand op zit te wachten. De nieuwe Adam vertoont ongewenste trekjes zodra hij ouder wordt dan het origineel. Hij wordt geplaagd door nachtmerries, ziet dode mensen en lijkt de reïncarnatie van een ander jong gestorven manneke te worden. Dat hebben we allemaal al honderd keer gezien en zelden met zo weinig flair gebracht als in Godsend.

Een potje rugby in Polen
Brice de Nice

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*