Gokudô Kyôfu Dai-gekijô: Gozu

Jaar: 2003
Land: Japan
Regie: Takashi Miike
Score: ★★★½☆
 

Broederliefde kent geen grenzen in Gokudô Kyôfu Dai-gekijô: Gozu. Fatsoen en goede smaak overduidelijk ook niet, want deze yakuza/horror/homo-erotische hellerit is een keiharde trap in het aangezicht van de normen en waarden waar we met ons huidige kabinet zo onder gebukt gaan. Het is regelmatig naar adem happen met deze surrealistische culthit van Miike.

Nu zijn we van Miike wel gewend dat hij zijn perverse fantasie de vrije loop laat. Zijn bekendere werk, waaronder Audition en Ichi the Killer, bood evenmin mainstream horrorvertier voor de tienermarkt die zo graag losbandige jongeren aan het mes geregen ziet worden, maar toch wel opgelucht ademhaalt wanneer alles met een sisser blijkt af te lopen.

Gokudô Kyôfu Dai-gekijô: Gozu heeft een happy end (denk ik althans), maar een goede afloop lijkt daarvoor ruim twee uur lang zowel onhaalbaar als onwenselijk. Radeloos door de vele verontrustende, ongemakkelijke en zo onwerkelijke scènes dat ik nu nog niet weet wat ik er precies van moet denken kon ik alleen maar blijven zitten om de gezinsverpakking emoties waarin ik was ondergedompeld enigszins te verwerken.

 

Het begint allemaal relatief gewoon. De yakuza vergadert in het café wanneer Ozaki begint te raaskallen over een chihuahua die het op bendeleden zou hebben voorzien. Tot hun afgrijzen zien de eigenaressen toe hoe het hondje voor hun ogen onder handen wordt genomen tot er een bloederig hoopje beest op de stoep ligt. Zoiets gaat zelfs de Japanse maffia te ver. Ozaki is kennelijk doorgedraaid en moet uit de weg worden geruimd.

Makkelijker gezegd dan gedaan bij iemand die net zo vlot herboren wordt als sterft. Vriend Minami moet kiezen tussen zijn loyaliteit aan de yakuza of zijn liefde voor Ozaki. En dan wordt het allemaal steeds surrealistischer. Het spoor naar Ozaki leidt van een coffeeshop waarin iedereen wat te verbergen lijkt te hebben naar een onzekere man met een huidziekte. Via onsmakelijke beelden waarin moedermelk een grote rol speelt belanden we bij een Amerikaanse vrouw die de vragen die Minami haar stelt in het Japans beantwoordt. Voorlezend van posters bovenin haar slijterij waarop alles fonetisch uitgeschreven is.

Het wordt er allemaal niet minder vreemd op wanneer blijkt hoe ver de liefde van Minami voor Ozaki gaat. Met als klap op de vuurpijl één van de ziekste, creatiefste, weerzinwekkendste en niet te vergeten komischste manieren om iemand aan zijn eind te brengen. Die zal nog wel even op het netvlies gebrand staan. In het Engels ook bekend als Yakuza Horror Theater: Gozu.

Meatcleaver Massacre
Exotica

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*