Gori vatra

Jaar: 2003
Land: Bosnië-Herzegovina/Oostenrijk/Turkije/Frankrijk
Regie: Pjer Zalica
Score: ★★★☆☆
 

Oost-Europa en zelfspot gaan hand in hand. Dat de Bosniërs hierop geen uitzondering vormen mocht ik al schaterlachend bemerken in Ljeto u zlatnoj dolini, waarin twee mannen beteuterd opmerken dat de nieuwe vlag van hun zojuist onafhankelijk geworden land eruit ziet als een gescheurde broek. De vlag vormt in Gori Vatra eveneens een dankbaar mikpunt van spot, al wordt de vlag van de Verenigde Staten in één moeite door op de hak genomen.

President Clinton komt namelijk op de koffie in Teselj. Echt goed komt het niet uit, want het is een enorme puinhoop in het dorp. Een fatsoenlijke band ontbreekt, moslims en Serviërs vertrouwen elkaar hooguit het kopen van luiers toe en hoe de vlag eruit ziet weet geen mens. “Een beetje zoals een blik motorolie,” typeert een gemeenteraadslid het nog het raakst. Geheel naar communistische leest wordt de Amerikaanse vlag versierd met louter rode sterren.

Een beetje zelfspot is ook wel op zijn plaats in Gori Vatra (wat met Fuse vast niet letterlijk in het Engels vertaald wordt), dat we niet al te serieus moeten nemen. Zijn de beste Balkanfilms kluchten (beter dan Crna mačka, beli mačor wordt het niet), deze film van Pjer Zalica is eerder een soap. Om zo’n film met prijzen te overladen is ontegenzeggelijk een puik staaltje politieke correctheid, maar gaat mij wat ver.

 

De mensen hebben het potverdikke niet makkelijk in Bosnië-Herzegovina. Moslims en Serviërs bouwen aan een fragiele vrede, de corruptie tiert welig en de voltallige bevolking lijkt nog verdwaasd na de verschrikkingen van de voorbije jaren. Maar om nou in één film seniele mannen die geesten zien, terugkerende vrouwen die óf op landmijnen stappen, óf met de nek worden aangekeken, zelfmoord, mensensmokkel en etnische spanningen te proppen, het geheel te larderen met een enkele komische opmerking en dan maar hopen dat het een coherent geheel oplevert is wat mij betreft een weinig hoopvolle onderneming.

Het verhaal springt van de hak op de tak en levert voor de Bosnische bevolking vast heel wat herkenbare beelden op, maar voor buitenstaanders is het allemaal tamelijk vermoeiend. Voorspelbaar bovendien: de gladde crimineel blijkt een ruwe bolster met blanke pit, het kat en muisspel tussen corrupte beambten en de internationale ordehandhavers die de boel willen opschonen biedt geen verrassingen en Clinton doet helemaal niet mee aan de film. En da’s echt niet puur omdat de Amerikanen niet zo van de zelfspot zijn.

Sick Girl
Cul-de-sac

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*