Hard Rock Zombies

Jaar: 1985
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Krishna Shah
Score: ★★☆☆☆
 

Super Bowl Sunday – dat betekent feest in Huize Fiepke! En waar de koelkast vol bier is zijn altijd wel wat vroege gasten te vinden. Gasten die zin hebben in een feestje; een feestje dat zich prima op laat leuken met een campy allegaartje als Hard Rock Zombies.

Volgens Ivor mocht Hard Rock Zombies zelfs tot de zogenaamde Goede Films gerekend worden. Of een film in aanmerking komt voor een plaatsje onder deze illustere noemer is eenvoudig te bepalen. Bij het bekijken van een film hoef je er slechts een korte checklist op na te slaan. Zo moeten in een Goede Film 1) borsten te zien zijn (Hard Rock Zombies verdient zijn eerste vinkje dankzij een gratuit toegevoegde erotische douchescène); 2) explosies plaatsvinden (Hard Rock Zombies verdient zijn tweede vinkje na een mislukte elektrocutie, uitgevoerd door een nazistische familie van misvormden); 3) een klein dier gedood worden (Hard Rock Zombies verdient zijn derde vinkje na het slachten van een kip – een shot dat waarschijnlijk slechts met het oog op Ivors checklist in de film is gebracht).

Er stond nog een vierde aandachtspunt op de checklist maar Ivor kon zich niet herinneren wat het was. Sietse opperde lilliputters en/of weerwolven. In beide gevallen zou Hard Rock Zombies de test glansrijk volstaan. De film is namelijk een totaal onoverzichtelijke brij van min of meer los van elkaar staande verhaalelementen.

 

‘Verhaalelementen’ is een overstatement. Het originele idee voor de film was goed voor een muziekclip van om en nabij de twintig minuten – uiteindelijk is de jaren tachtig-wansmaak opgerekt tot een lovenswaardige zesennegentig minuten. Wat dat betreft scoorde de film volgens ons een tien voor doorzettingsvermogen. Net zoals de rockers blijven rocken – ook na hun dood – blijft Hard Rock Zombies voortploeteren met een samenraapsel van bijna-ideeën dat in geen enkel levensvatbaar filmscript had mogen voorkomen.

Ach ja, die ’80s hadden toch wel wat. Mannen met opgekamd haar, een pony, mat en dunne snor in strakke broeken en korte truitjes; symfonische rotzooi ten gehore brengend in het gehucht Grand Guignol (‘dramatic entertainment that deals with macabre subject matter and features “over-the-top” graphic violence’, volgens grandguignol.com). Kortom, mannen die er levend en ondood min of meer hetzelfde uitzien.

Pon
The Blair Witch Project

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*