Heavenly Creatures

Jaar: 1994
Land: Verenigd Koninkrijk/Duitsland/Nieuw-Zeeland
Regie: Peter Jackson
Score: ★★★½☆
 

Zou Peter Jackson, de brildragende, vadsige horrorfilmer met het ontplofte kapsel, zich misschien net zo gevoeld hebben als de onbegrepen puber die in Heavenly Creatures drastische maatregelen neemt? Met Jackson kwam uiteindelijk alles – zeer tegen de verwachtingen in – toch nog goed. Met Pauline Rieper en Juliet Hulme liep het slechter af.

Na drie opeenvolgende hits (Bad Taste, Meet the Feebles en Braindead) sloeg Peter Jackson met Heavenly Creatures een heel andere weg in. In plaats van groteske kolder en zieke grappen nu een waargebeurd verhaal, gefilmd op de locaties waar de gebeurtenissen zich daadwerkelijk af hadden gespeeld. De moord door twee meisjes van zestien en zeventien die het Nieuw-Zeelandse stadje Christchurch in de jaren vijftig op zijn kop zette, levert minder schokmomenten op maar is daarmee niet noodzakelijk prettiger om aan te zien.

Heavenly Creatures laat zien dat het leven van de gemiddelde puber geen lolletje is; zelfs niet als je in prinsessenjurken door zonovergoten tuinen mag dartelen of een vader hebt die met vissen door het huis rent. Twee tienermeisjes vinden iets om voor te leven in elkaar, maar gaan hier volgens hun ouders te ver in. Psychologen vermoeden vol vrees dat het hier om homoseksualiteit gaat; de meisjes zelf veronderstellen dat zij bijzonder zijn en dat de rest van de wereld dat niet door heeft.

 

Peter Jackson verfilmde een verhaal dat niet losjes op enkele waargebeurde details gebaseerd is in de trant van ‘mijn hoofdpersoon eet ook graag maïs, net als de moordenaar’, maar dat bijdragen uit Paulines dagboek letterlijk gebruikt in de voice-over. Heavenly Creatures overtuigt door de alledaagse truttigheid van de omgeving waarin de meisjes volwassen worden. De meeste gebeurtenissen zijn verre van spectaculair. Een geloofwaardig tienerdrama zoals wel meer meisjes die nergens bij horen zullen beleven.

Het eind is alleen wat tragischer dan wat de gemiddelde van zelfbeklag overlopende puber meemaakt. Hier geen wrok die machteloos tot papier beperkt blijft. De in het dagboek aangekondigde moord wordt op een gruwelijke wijze uitgevoerd. De mededeling dat het vonnis in de moordzaak luidde dat Pauline en Juliet elkaar nooit meer mochten zien, terwijl bij elkaar zijn het enige was dat beide meisjes wilden, voorkomt dit keer de vreugdekreten aan het eind van een film van Jackson. Da’s toch wat anders dan aliens die van binnenuit uiteen worden gereten in een fontein van bloed.

Evolution
Secret Window

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*