Highlander

Jaar: 1986
Land: Verenigde Staten van Amerika/Verenigd Koninkrijk
Regie: Russell Mulcahy
Score: ★★★☆☆
 

Temper je verwachtingen. Wie weet valt het mee. Zo is het in ieder geval bij ons nieuwe ruilsysteem van dvd’s. Het idee is om van je rotzooi af te komen: films waar je niet zoveel tot geen zak aanvond pass je door naar anderen. Eventueel mogen films die je één keer hebt gezien, maar waarvan je weet dat je ze toch niet nog eens bekijkt ook – de regels staan nog nergens zwart op wit. Natuurlijk krijg je er ook rotzooi voor terug.

Coen was al vrolijk verrast door een film die hij meenam; nu was het onze beurt om Highlander te zien nadat Willem besloten had dat hij hem niet meer hoefde. Zo’n cultfilm overhouden aan een rotzooiruilsysteem? Dat ga ik vaker proberen. Niet dat het van vervelende flashbacks aan elkaar hangende zwaardvechttoernooitje zo interessant is, maar een film met Sean Connery is nooit helemaal slecht (ik noem Zardoz).

Connor MacLeod is onsterfelijk. Geen pretje als dat inhoudt dat je al je liefjes ziet sterven en tot in de eeuwigheid naar Queen moet luisteren, maar het heeft ook zo zijn pluspunten. Zo houdt meneer MacLeod erg veel tijd over voor zijn hobbies: het verzamelen van antieke wapens en het onthoofden van andere onsterfelijken. Zoals wel vaker is de term ‘onsterfelijk’ in Highlander tamelijk relatief.

 

Zonder al teveel poeha (we zien de Schot, die er meer als een vieze man uitziet dan als een held, maar één tegenstander onthoofden op weg naar de hoofdprijs) stuit MacLeod op de laatst overgebleven andere Highlander, de Kurgan. Zogenaamd van Russische makelij, maar dat weten we alleen omdat het erbij wordt verteld. Clancy Brown, de vermaledijde slechterik die hier nota bene Sean Connery een kopje kleiner maakt en vrouwen verkracht, tekende later voor de stem van meneer Krab in de tekenfilmserie SpongeBob SquarePants. Ook als Kurgan is hij erg leuk.

Net als deze twee uitersten van verkrachter en entertainer van kinderen maakt ook Highlander een wat ongebalanceerde indruk. Enerzijds de scènes die in de jaren ’80 spelen, met bijpassende schoenen en kapsels, en anderzijds de terugkerende beelden van Eilean Donan en Kyle of Lochalsh. Leuk om weer te zien op een minder truttige manier dan in het echt (en wat groter dan recenter in Legoland), maar voegt dit nou werkelijk zoveel toe aan het verhaal? Van de andere kant, er bestaan zat betere films voor wie over ‘verhaal’ wil zeuren. Betere films hoef je alleen niet te verwachten met het rotzooiruilsysteem.

Monkey Shines
Vachtjes aaien

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*