Hot Wax Zombies on Wheels

Jaar: 1999
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Michael Roush
Score: ★★★½☆
 

Waarmee kon ik het jaar beter beginnen dan met een film waarin een wellustige vrouw met haar bende haarloze zombies iedereen van zijn/haar lichaamsbeharing wil ontdoen? In tijden waarin iedereen het heeft over anussen laten bleken lijkt het onderwerp van deze film helemaal zo gek nog niet.

Met een titel als deze kan Hot Wax Zombies on Wheels eigenlijk alleen maar tegenvallen. In de beste traditie van Troma verwachtte ik één enkele uitgekauwde, langgerekte grap à  la A Nymphoid Barbarian in Dinosaur Hell of Chopper Chicks in Zombie Town. Pas na afloop besefte ik dat Hot Wax Zombies on Wheels helemaal geen Troma-productie is. Het verhaal – we zullen het maar zo noemen – is slecht, maar de beeldkwaliteit is erg goed voor dit soort films en de acteurs zijn niet om te huilen zo slecht.

Yvonne Wayne (softporno-actrice en operazangeres Gwen Somers) opent in het slaperige stadje Daneport een hot wax salon. Hoewel de plaatselijke bevolking zich in eerste instantie wantrouwend opstelt tegenover dit soort nieuwerwetse fratsen, dat toch typisch voorbehouden is aan homo’s en Europeanen, zijn flyers voor een gratis waxbeurt voldoende om iedereen overstag te doen gaan.

Een waxbeurt verlost je niet alleen van al die vervelende lichaamsbeharing; je gaat er ook sneller van zwemmen en je kunt eindelijk de liefdesdaad ervaren zoals deze bedoeld is. Al snel blijkt er een bijwerking aan deze niet te ontkennen voordelen te kleven: de glimmende, haarloze bewoners van Daneport veranderen in op sex beluste zombies. Dit houdt in de praktijk slechts in dat ze als republikeinen over straat lopen; het budget stond uitvoerige grime duidelijk niet toe.

 

Sharon (Jill Miller) en mooie jongen Sven (quarterbacks hoeven niet na te denken) leren van de twee oude kapiteins Nobediah en Zebediah dat de ‘zombies’ niet tegen Pacific yew, een soort taxusboom, kunnen. Sharon vraagt wat de kapiteins aan het bewerken zijn: “Yew!” “Me?” “Yew!” “I?” “Aye!” “Ah, yew, the tree.” “Aye, yew!”. Een beproefd middeltje tegen astma, kanker, zeepokken en houtwormen. En nu dus ook tegen zombies, al blijft het volkomen onduidelijk waarom.

Hot Wax Zombies on Wheels is geen goede film. Hij is erg slecht. Maar de grappen, hoe onzinnig ook, houden de film lang overeind. Naast de kapiteins, die zichtbaar plezier hebben in het etaleren van hun ‘acteerkunsten’ (net zoals de overige personages in deze film hun rollen lekker over the top neerzetten), zijn vooral de flashbacks zo belachelijk vergezocht dat het weer leuk wordt: tijdens een scène waarin Sharons man (Jon Bridell) met een golfclub door het duister sluipt denkt hij onwillekeurig terug aan een middagje golfen, om met een schok weer terug te komen in de realiteit.

Grootste minpunt is het aantal keer dat het nummer ‘La Bamba’ te horen is (“That was a hit. I will now play another hit,” klinkt een ongeïnteresseerde Mexicaanse discjockey door de ether). Gelukkig is het magazine ‘Biker Slut’ net zo vaak in beeld te zien en zijn de gewaxte zombievrouwen niet te beroerd hun borsten te pas en te onpas te laten zien. En er zitten een hoop zombievrouwen in deze film.

Zoals vooraf te verwachten viel is Hot Wax Zombies on Wheels met ruim 80 minuten wat aan de lange kant, met bijbehorende anti-climax waar het geheel mee eindigt. Een film die op een laat tijdstip prima te genieten is met vrienden zonder hoge verwachtingen.

Alferd Packer/Cannibal: The Musical
Vliegramp

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*