Komt me bekend voor

De trein had bij de grens een beetje vertraging opgelopen, dus we belden Bogdan (ook bekend als Bobo; zie onder andere Disco dodenrit) pas om 6:30 op. Hij was niet eens boos. Alina, het meisje waar we mochten logeren, was minder van ons vroege verschijnen gecharmeerd. Ik had Alina in Nederland leren kennen, waar ze in 2001 stage liep aan de KUN. Het was dan ook leuk om in haar kamer foto’s van drietenbühl Edwin Geven en een poster van Nijmegen te zien.

Bedrieglijke aantrekkelijkheid (EH)

Na wat versgezette thee uit het koffiezetapparaat was het toch echt tijd om wat slaap in te halen, en waar kan dat beter dan in een bed. Alina peerde hem ondertussen naar haar familie in Sibiu. ‘s Avonds bij Bogdan bleek dat Kerstmis bij zijn familie geen kont voorstelde en met een waterpijp als cadeau kunnen wij helaas ook niet veel. De zware sneeuwval maakte veel, zo niet alles goed. Braşov veranderde binnen een uur in een voor ons onbekend sprookjeslandschap, waarvan de betovering door Bogdan’s vriend Sebastian (Sebi) bruut werd verstoord. Muie, fuck you, pula mea în gura tă: het was tijd om naar Parazitiis nieuwe album ‘Irefutabil’ te luisteren. De lullen vlogen ons om de oren.

Als kerstcadeau hadden we Bobo’s familie en zijn vriendin Alina (wel weer een andere Alina, om de boel overzichtelijk te houden) Catan gegeven. Ik vrees dat zijn ouders er weinig van zullen genieten, want Bogdan had geen zin om met hen samen te spelen. Aangezien ze wat betreft de regels alleen uit een Nederlandse en een Engelse versie kunnen kiezen zullen ze op dit moment toch nog wel voor de tv zitten. Bogdan was na twee verloren partijtjes helemaal verslaafd, maar omdat de rest zoiets had van “drie is teveel” gingen we over op MAD. Pull, you varmints! Het vertalen van termen in het Roemeens (rakker = puşlama) bleek een extra dimensie toe te voegen.

Op eerste kerstdag bleek dat Bogdans idee van de kerstvakantie bestond uit biertjes drinken, spelletjes spelen en videootjes huren. Daarvoor waren wij niet naar Roemenië gereisd. We schudden Bogdan vriendelijk de hand en namen de cabinelift naar berg Tâmpa, vanwaar we de hele stad konden overzien. Zoveel sneeuw hadden we met Kerst nog nooit gezien! Maar ja, normaal zit je met Kerstmis ook binnen, te gourmetten. De avond werd weer vrijgemaakt voor een potje Sudden Death Catan en een eindeloos MAD-spel waarin Sebi, luidkeels pornografische fantasieën orerend, schaamteloos met Cristina onder één hoedje speelde. Helaas voor hem gingen de meisjes ‘s nachts na tweeën huiswaarts, waardoor hij wederom op Bogdan aangewezen was. Douăsută!

Tot zover zullen de meesten niet bijster onder de indruk zijn van ons weerzien met Roemenië. Op een reis zit altijd wel iets tegen, de Hongarengrappen waren wel aardig maar de rest was vrij standaard en zo’n spelletjesavond zal voor velen ook wel een ouwe koe zijn. Eerlijk is eerlijk: ook mij kwamen bepaalde dingen wel erg bekend voor. Zo gingen we op tweede kerstdag terug naar Sinaia. Voor twee volle dagen leek het rustige bergoordje de hoofdstad van Roemenië te zijn: de gehele bevolking van Bucureşti, en wie weet ook nog een deel van Boedapest, had de lange latten ondergebonden en was in de trein of auto gestapt. Ja, in die volgorde.

De tocht met de teleferic van Sinaia naar Cota 2000 in het Bucegi-gebergte was duurder dan in de zomer van 2001 (170.000 in plaats van 80.000 lei) en duurde langer (een uur in plaats van 15 minuten) door de vele mensen met ellenlange latten. Ook bovenin het gebergte, met schitterend uitzicht op het Baiu-gebergte dat er als slagroomtaart veel aantrekkelijker uitzag dan de ervaring me heeft geleerd (zie onder andere Van uw ijshockeyverslaggever in Roemenië), was het absurd druk.

Metersdiepe sneeuw in het Bucegi (EH)

Zodra we de eerste heuvel over waren (waar bij -10°C nog altijd soldaten een hutje moesten bewaken) stapten we echter een andere wereld binnen: een sneeuwwoestijn, zover het oog reikte – wat tamelijk ver was. De sneeuw lag hier een meter diep en geen skiër die erover peinsde van de standaardroutes af te wijken. Drie kwartier lang konden we van het ruige berglandschap genieten. Daarna was het terug in de rij staan, om niet weer de laatste teleferic naar Sinaia te missen (zie wederom mijn stagekronieken uit 2001).

De thermometer gaf na zonsondergang 14°C aan, maar het gevoels adviseerde toch echt daar een minteken voor te zetten. Het snot bevroor in je ogen. Vikingen hebben hier uiteraard geen last van, en hoewel Bogdan me aan de lopende band voor hippie-Viking uitmaakte besloten we toch niet zelf te gaan lopen maar onze pizza’s door de Blue Viking thuis te laten bezorgen. Alina was inmiddels terug uit Sibiu en om er deze avond niet zo’n poppenkast (met drank) van te maken huurden we een video. Human Nature. De meningen hierover liepen nogal uiteen, maar als je into zwaar behaarde vrouwen bent (Hou nou toch eens op met die Hongarengrappen!) is ie zeker aan te raden.

Gourmetten hoort er gewoon bij en Eva’s maag kon het gebrek aan gourmetten duidelijk niet aan. Demonstratief werd een misselijkheid tentoongespreid die mijn arme vriendinnetje ervan weerhield samen met mij de in Sinaia gekochte slee te bestijgen. En het was nog wel zo’n blitse, van felgroen plastic. Uiteraard zou Eva zich alleen maar rotter voelen als ze wist dat ik door haar misfortuin jolijt van verschillende toonaard mis zou lopen en dankbaar greep ik deze redenering aan om Bogdan en Alina mee de koude in te sleuren. Vanaf de plaats waar Bobo vorig jaar een muilpeer werd verkocht liepen we een bos in, om boven Braşov bij een toren van de oude stadsmuur (14e eeuws ofzo) uit te komen.

De platgetrapte sneeuw op looppaadjes langs steile berghellingen leende zich uitstekend voor het testen van ons groene monster. Zelfs Alina vergat de kou even en had als stoere sleester meteen een hoop praatjes paraat. Ze had de smaak flink te pakken en zelfs toen we al lang en breed weer binnen waren ging het pesten van Bobo nog door. Moeders troetelkindje zou van de honger doodgaan als ie over een paar maanden echt naar Bucureşti zou verhuizen en met een ei bakken houden Bogdans culinaire hoogstandjes wel zo’n beetje op. Zelfs een pizza bestellen kun je beter aan iemand anders overlaten.

Wanneer had je voor het laatst zoveel lol? (JS)

Onnodig uit te leggen dat dit ook voor mij slecht uitpakte. Eigenwijs als ik ben doe ik het toch. Bogdan moest en zou naar de winkel gaan om zijn eer te redden. Alina lachte in haar vuistje, Eva was ziek en dus was ik de spreekwoordelijke Sjaak en mocht met hem mee. We zouden chili con carne koken, maar bruine bonen zijn in Roemenië de pindakaas onder de groenten. Pas na lang zoeken (meer dan een uur door Braşov bij -15°C) vonden we iets wat met een beetje goede wil voor bruine bonen door kon gaan. En waarvoor? Voor Sebi die eigenlijk toch al thuis had gegeten en Cristina en Anca die twee uur en een kwartier na de afgesproken tijd aan kwamen kakken.

Gelukkig was daar nog knobbelen, het spel dat we al dagenlang voor elke afwasbeurt speelden. Men neme drie lucifers in de hand, houde beide handen achter de rug en neme 0, 1, 2 of 3 lucifers in de rechterhand. Deze op tafel leggen en ombeurten een gokje wagen hoeveel lucifers er in alle rechterhanden verzameld zitten. Degene die het goed heeft kan op de bank neerploffen, de rest gaat net zo lang door tot er één afwasser over is. Deze afwasser is in de regel Bobo of Sebi, maar nooit Fiepke. Enorm tof spel.

Man is like a piece of cheese
Samen gelukkig

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*