Hrafninn flýgur

Jaar: 1984
Land: IJsland/Zweden
Regie: Hrafn Gunnlaugsson
Score: ★★★★☆
 

Na twee weken lang bad hair days hadden Eva en ik nog altijd geen genoeg van boomloze eilanden waar de wind nooit gaat liggen. Van de Færøer nu naar een hier sterk op gelijkend IJsland in Hrafninn flýgur (internationaal bekend als When the Raven Flies, maar ook nogal inadequaat vertaald als Revenge of the Barbarians). Basaltblokken in de oceaan die niets anders kunnen zijn dan versteende trollen, mos en gras als enige begroeiing en geen kip op de nog niet aangelegde straten.

Hrafninn flýgur kregen we van Bogdan, die steeds meer van heidense taferelen en meisjes met bontjes lijkt te houden. Laatstgenoemde geven in deze film helaas geen acte de présence, want de IJslandse film laat een tamelijk droog verteld wraakverhaal zien. Geen heroïsche gevechten op leven en dood van gladgeschoren mannen wiens bezwete spierpartijen nog eens extra geaccentueerd worden, maar lelijke dikkerds die het door list en bedrog moeten ontgelden.

Het IJsland van de middeleeuwen was zo te zien geen fraaie plaats. Moet je de kust nu mijden om de vele Hollandse en Belgische campers te ontlopen; destijds werd je er als vreemdeling wantrouwend ontvangen en veelal voor de zekerheid een kopje kleiner gemaakt. De zich nogal mysterieus gedragende Gast is toch niet van plan al te lang te blijven hangen (doet dit trouwens op een gegeven moment in de film wel, zij het onvrijwillig) en reist naar het kale eiland voor een zakenbezoek.

 

De Ier zag twintig jaar geleden als kleine jongen hoe zijn ouders voor zijn ogen door Vikingen werden afgeslacht. Dat dit hem niet in de koude kleren ging zitten moge duidelijk zijn en na met een deel van de betrokkenen in Noorwegen te hebben afgerekend, reist hij naar IJsland om het karwei af te maken. Gast weigert zij naam te geven en te vertellen wat hij nu precies komt doen, waardoor de Vikingen weinig anders kunnen dan hem laatdunkend ‘Gast’ noemen. Het toeval wil dat de Vikinghoofdman destijds de zus van Gast heeft meegenomen, waardoor diens plannetje zichzelf in de anonimiteit te verschuilen mooi in rook opgaat.

Eigenlijk zijn zuslief en de boze Viking best gelukkig samen, al zit hij wel veel in zijn hokje met beelden van Odin en gedraagt zij zich wat al te christelijk. Toch, ze hebben samen een zoon en hebben het navenant niet slecht in hun IJslandse dorpje. Gast wil er niks van weten: er moet en zal wraak worden genomen. De Vikingen vallen bij bosjes en binnen de familie komt het nooit meer goed. De kleine jongen die zo graag naar sagen en legenden mocht luisteren ziet hoe Gast zijn vader voor zijn ogen vermoordt. Uiteraard zweert het manneke wraak, want zo ging dat vroeger. En nu weer lekker verder lezen in de Saga van Njál, waarin zo mogelijk nog meer doden vallen dan in Hrafninn flýgur.

You Don't Mess with the Zohan
Naar huis in een auto vol rottend schaap

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*