I, Frankenstein

Jaar: 2014
Land: Australië/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Stuart Beattle
Score: ★½☆☆☆
 

Robert was ziek en had daarmee de godganse dag de tijd gehad om een fatsoenlijke film voor ons te zoeken. Sommige mensen presteren beter onder tijdsdruk, zullen we maar zeggen. Ook de protagonist uit I, Frankenstein heeft in de ruim tweehonderd jaar dat hij naar eigen zeggen op aarde rondloopt weinig klaargespeeld. Het zal ons leren, want telkens weer blijkt tijd de bepalende factor te zijn bij het selecteren van welke film we gaan kijken.

Helaas was de speelduur van een keurige anderhalf uur één van de weinige lichtpuntjes aan I, Frankenstein. We hadden beter moeten weten, want moet dat nou werkelijk, zo lang nadat Mary Shelleys boek in 1818 verscheen nog een nieuwe omwerking van het verhaal? De lijst van adaptaties blijft maar groeien en is indrukwekkend, maar de shortlist met successen is beduidend korter. Boris Karloff wordt node gemist in deze film.

Deze Australische versie van het verhaal is net als het monster zelf samengesteld uit slecht bij elkaar passende onderdelen welke beter het levenslicht helemaal niet hadden gezien. De creatie van Viktor Frankenstein neemt het samen met een leger waterspuwers (dan klinkt ‘gargoyles’ toch beter dan de Nederlandse term) vanuit hun supergeheime basis (een enorme gotische kathedraal) op tegen 666 legers demonen. Goed tegen kwaad – lekker overzichtelijk.

 

Voor wie nog wat meer houvast wil: I, Frankenstein biedt zoveel structuur dat het zelfs van de gemiddelde autist wel wat minder zou mogen. Een dode demon verlaat de aarde als omlaag schietende vuurbal, de aan god gelieerde waterspuwers als het soort lichtblauwe stralen dat aan Bosnische piramides ontspruit. De mooie vrouwelijke geleerde is de enige die moreel verantwoorde keuzes probeert te maken en zich onder druk laat zetten. En ja, er hangt iemand aan zijn vingertoppen boven een diepe afgrond, dus ook dat cliché mag worden afgevinkt.

De spanning van de confrontatie tussen demonen en waterspuwers laat te wensen over, gezien het feit dat een vriendschappelijk schouderklopje genoeg is om de slechteriken te doen afdalen in de krochten van de hel. Ze vallen bij bosjes en op de reeds aanwezige littekens na loopt de knul van Frankenstein nauwelijks een schrammetje op. Trappen we daar nog eens in, een beroerde film als deze? Nou, naast zijn filmkeuze laat ook Roberts vermogen tot reflectie te wensen over, want hij vond I, Frankenstein eigenlijk best meevallen. Het is maar goed dat ik de filmstukjes dan tenminste schrijf.

Плем'я
Jûsan-nin no shikaku

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*