Idiocracy

Jaar: 2006
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Mike Judge
Score: ★★★★☆
 

Het geeft te denken, de misantropische toekomstvisie zoals Idiocracy die laat zien. Wat nu als dat hele broeikaseffect er niet zoveel toe doet? Wat als we een veel huiveringwekkender tijdperk tegemoet gaan? Zonder natuurlijke vijanden gaat evolutie volgens heel andere principes te werk dan het ‘survival of the fittest’ dat door biologen gepredikt wordt. Andere eigenschappen zullen binnen de mensheid prevaleren. Zoals domheid.

Idiocracy begint met een bijzonder vermakelijke, quasi-wetenschappelijke theorie. We zien een hoogopgeleid stel dat nog even geen kinderen wil om diverse economische en maatschappelijke redenen. Wanneer de neuzen eindelijk dezelfde kant op staan is het te laat. Ergens op het trailerpark wordt er vreemdgegaan, onveilige seks is de norm en krap achttien jaar later bezwangert één van de footballende zoonliefs het hele cheerleaderteam. Nieuwe gezichten schieten als paddenstoelen uit de grond in de stamboom bovenin beeld.

Dom fokt door, slim doet er verdomd weinig aan om in de populatie vertegenwoordigd te blijven en in een grafiek zien we met een immer dalende lijn het gemiddelde IQ van de mens weergegeven. In 2505 rijzen afvalbergen torenhoog boven ingestorte bruggen, loopt iedereen in glimmende, epileptische aanvallen opwekkende kleding en is de Engelse taal onherkenbaar gedegenereerd. Het levert soms bijna poëtische worstelingen op wanneer de juiste woorden niet gevonden worden: “We’re experimenting some technical differences…”.

 

Maar er gloort hoop. Niet iedereen is zwakbegaafd, vijfhonderd jaar in de toekomst. Redding is onderweg uit het verleden. In een experiment van het Amerikaanse leger wordt soldaat Joe Bauers (Luke Wilson uit o.a. Old School en Anchorman) ingevroren. Joe is gemiddeld: zijn IQ is gemiddeld, zijn lengte is gemiddeld en op elke grafiek die de legertop produceert staat Joe met een stip exact in het midden van de normaalverdeling aangegeven. Niemand zal Joe missen als het mis gaat – en het gaat natuurlijk mis. In plaats van één jaar later ontwaakt Joe vijfhonderd jaar later. En geen mens begrijpt zijn nichterige manier van praten met soms meer dan vijf woorden per zin.

Idiocracy is een van de leukere science fictionfilms die ik ooit zag. Zoals het het genre betaamt zijn er heel wat schoonheidsfoutjes te ontdekken: hoe kan er een Masturbation Channel (‘keeping Uhhhmerica fit’) zijn dat via grote plasmaschermen de kwijlende bevolking bereikt als er niemand verstand heeft van techniek? Maar wat een boel prachtige details. Flats die door touwen bij elkaar worden gehouden, gewassen die geen water maar Gatorade krijgen, een autoband die voor het witte huis aan een tak bengelt en president Camacho (een donkere worstelaar met lang haar) die een angstaanjagender ‘karakter’ neerzet dan menig dictator uit post-apocalyptische sci-fi. Tot Joe hem natuurlijk opvolgt aan het einde van de film. Niet slecht voor een gewone man.

Nacho Libre
Night on Earth

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*