In the Mouth of Madness

Jaar: 1994
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: John Carpenter
Score: ★★★★☆
 

Er klopt iets niet met de beste Stephen King verfilming ooit. Hoewel In the Mouth of Madness exact de sfeer van menig King-boek uitademt is dit verhaal helemaal niet door de koning van de horrorpulp geschreven. Toch jammer voor King, want In the Mouth of Madness is één van de betere en inventievere horrorfilms die ik heb gezien en mag zich samen met Ravenous en de Evil Dead films best tot mijn favorieten in dit genre rekenen.

Op de meeste films van King valt wel iets aan te merken. Cujo werd de das omgedaan door een ambetant rotjoch dat niet ophield met jeremiëren, Children of the Corn was slaapverwekkend en The Stand was voor televisie opgenomen en dat was eraan af te zien. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar dat doen we niet. Immers, we hebben het hier niet over een King-film.

Waarom lukt het John Carpenter dan wèl om de sfeer van Kings boeken treffend op het witte doek te projecteren? Die verlaten dorpjes in New England, ver weg van de grote stad, waar alles zo gewoon lijkt maar toch iets niet helemaal in de haak is. Die langzaam en onmerkbaar uit de hand gelopen situaties waarin doodgewone mensen verzeild raken. Ja, zelfs die volkomen over-the-top monsters waarvan je denkt “Kom nou toch meneer King, dat heeft u toch niet nodig?”.

 

Ook Carpenter heeft die glibberige monsters helemaal niet nodig. H.P. Lovecraft houdt zijn angstaanjagende, voortijdse monsters ook slim in het duister verborgen. Had Carpenter hetzelfde gedaan, dan had In the Mouth of Madness wellicht een poging kunnen wagen de zelden uitgedeelde perfecte score te behalen. Maar zelfs met zijn monsterlijke nonsens heeft de film een speciaal plaatsje in mijn hart veroverd – ik keek de film vandaag niet voor niets voor de derde of vierde keer.

De verhalen van auteur Sutter Cane (driemaal raden op wie hij verdacht veel lijkt) hebben een griezelig effect op zijn minder stabiele lezers. Dat hij zo goed schrijft dat hij mensen door zijn werk beïnvloedt is goede reclame, net zoals zijn spoorloos verdwijnen vlak voor het verschijnen van zijn nieuwe bestseller. Volgens John Trent één grote verkooptruc – verzamel aanwijzingen uit Canes werk en zoek hem op in het plaatsje Hobbs End. Dat dit plaatsje helemaal niet bestaat houdt Trent niet tegen het te gaan zoeken.

John Carpenter kan bij mij weinig verkeerd doen. De spookachtige atmosfeer in The Fog, de goedkope, zelf ingespeelde synthesiserdeuntjes uit Halloween en het post-apocalyptisch geweld uit de Escape from New York en Escape from L.A. films – ik vind het stuk voor stuk prachtig. En dan hier, in In the Mouth of Madness, een horrorfilm met een intrigerend verhaal. ‘Lived any good books lately?’, luidt de tagline van deze film. King heeft er vast gemengde gevoelens aan overgehouden dat vriend Carpenter zijn boeken beter begrijpt.

Tombstone
Elvira, Mistress of the Dark

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*