Insectula!

Jaar: 2015
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Michael Peterson
Score: ★½☆☆☆

inse1Honderd pijnlijke minuten na het zien van een schitterende trailer was ik gedwongen om enkele zaken opnieuw te evalueren. Ten eerste de ‘Gemist op BUTFF’ shortlist. Na ons bezoekje aan het B Movie, Underground & Trash Filmfestival in Breda een maand geleden hadden we een aantal namen aan onze filmlijst toegevoegd. Op papier en na het zien van de trailers leken ze interessant genoeg. Maar Insectula! was tamelijk, nou ja, but.

Ten tweede lijkt mijn stelling dat je je geen buil kunt vallen bij filmtitels die eindigen met een uitroepteken niet langer houdbaar. Zonde, want hoe kan het toch misgaan met een film als deze? Gestoorde wetenschappers, gigantische buitenaardse insecten, nietsvermoedende vrouwen die lekker aan het badderen zijn en een schattig hondje binnen schietafstand van het Amerikaanse leger. Aan de ingrediënten ligt het dus niet.

Insectula! is een ode aan de monsterfilms uit de jaren ’50. Dat betekent aan de positieve kant van de balans infantiele monsters en een kneuterige drive-in sfeer. Maar er is natuurlijk een reden dat de meeste mensen (mensen die niet bovengemiddeld veel vrije tijd te doden hebben) dit soort films links laten liggen: ze zijn traag, er wordt slecht geacteerd en het verhaal is niet bepaald interessant. Alle spectaculaire gebeurtenissen uit zo’n monsterfilm passen met gemak in een trailer van enkele minuten.

inse2In Insectula! komt het monster als een soort komeet een meer binnensuizen. De vrouw van inspecteur Aldo Delbiondo wordt hierdoor niet levend gekookt, maar wacht rustig af tot de tentakels zich om haar benen wikkelen. Op Delbiondo en een louche entomoloog na lijkt niemand zich om het voorval te bekommeren. En zelfs de inspecteur met slecht opgeplakte snor besteedt meer tijd aan zelfbeklag dan aan het onderzoeken van de zaak.

Het duurt erg lang voor we de gigantische insecten in de finale boven maquettes zien vliegen en de hele stad door het leger vakkundig tot puin wordt gereduceerd. Tot die tijd moeten we het doen met veel saaie en slecht verstaanbare dialogen, flashbacks die volgens mij niet echt ter zake doen en karakters die zo plat als een dubbeltje zijn. Je zou toch mogen verwachten dat we sinds de jaren ’50 iets geleerd hebben.

Réalité
Wrong

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*