Intro: over waar Roemenië eigenlijk ligt

Mijn ouders hadden die zomer wel wat weg van mijn rij-instructeur Bert (die overigens graag tanks rijdt, want die trekken sneller van 0 naar 100 dan een Porsche). Maar in 1999 was ik 19 en had ik nog helemaal geen interesse in auto’s. Ik kende de Dacia immers nog niet, want die zomer pas zou ik voor het eerst met Eva naar Roemenië reizen. “Doe da nou ‘s niet!”, vonden mijn ouders in goedgelijkende Bert-imitatie.

Daar dus

Het zat namelijk zo: Roemenië lag volgens mijn ouders in Oost-Europa. En daarvan was algemeen bekend dat het bepaald geen contreien waren voor een onbezorgde vakantie. Niet dat mijn ouders van die zongebronsde strandverslaafden zijn, integendeel. Ze houden meer van rust, bergen en wandelen. Je weet wel, van die dingen waarvoor je in Roemenië terecht kunt. Toch bleven ze van mening dat het land niet veilig was. ‘Enorme’ armoede, dus misdaad; je hoorde er nooit iets goeds over (wat hoorde je er überhaupt van sinds het Ceausie-tijdperk? Alleen berichten over orthodoxe Roemeense priesters die seksshops inzegenen in ruil voor gratis artikelen halen hier de kranten…) en we wisten totaal niet wat ons te wachten stond.

O jubel, dat was voor ons precies de charme van het land. De magische naam Transsylvanië, ongerepte natuur in de Karpaten, avontuur ver van de Westerse wereld! Alle voortekenen waren met ons. De Roemenen hadden een klooster dat in de plaats Humor lag, een gigantisch nationaal park met alpine bergmeren dat Retezat heette, tijdens ons verblijf zou er een zonsverduistering plaatsvinden en dankzij een actie van de NS waren de treinkaartjes ook verrekte betaalbaar. Met een Superretour Hongarije kon je voor 333 oude Hollandsche guldens van Nijmegen naar eender waar je beliefde in Hongarije. Wat voor ons uiteraard Lőkösháza was. Veel dichter bij Roemenië gaat haast niet, dacht ik zo.

Transsylvanië

De vrouw achter de balie bij NS Internationaal deelde ons enthousiasme voor Lőkösháza niet. Kijk, Boedapest, dat snapte ze nog wel. Het Daltonmeer, à la. Maar Lőkösháza? Echt fan van de Hongaarse taal was ze duidelijk niet. Gelukkig was ze – en met haar vele anderen – de beroerdste niet. Voor 666 gulden (wie voor de duivel wilde ons zo graag in Transsylvanië hebben…?) zaten Eva en ik in Curtici, het eerste station voorbij de grens.

Met de treinkaartjes op zak kon de voorpret echt beginnen. Eerder die dag hadden we al visa gehaald bij de Roemeense ambassade in Den Haag. In een laan met enorme villa’s hadden de Roemenen een soort schuurtje getimmerd waar ze voor 65 gulden een sticker in je paspoort plakten. Het rook er al Oost-Europees. In het met truttige kleedjes en een voetbalposter (Engeland – Roemenië, 2-3) aangeklede kamertje zaten enkele besnorde figuren op bankjes. Een dikke knakker moest vanachter een luikje weten wat we kwamen doen, waarop ie onze paspoorten afpakte. Dus wij gezellig wachten in het muffe kamertje en na een tijdje mochten we Roemenië officieel in.

Vroeger, toen was Roemenië pas ver

Eind juli was het dan zover. Voor het eerst gingen Eva en ik samen op vakantie in het buitenland. Nou ja, een land waar ze geen Nederlands spraken dan. In Duitsland waren we eigenlijk zo, maar dat land bleek best wel eindeloos te zijn. En dan dacht je dat je er was, kreeg je nog zo’n Duitstalig land. Eva zag de lol van opmerkingen als “Over 18 uur zijn we d’r al!” toen al lang niet meer in. Maar toen we ‘s ochtends Hongarije binnen reden hadden we pas echt het gevoel in het buitenland te zijn: onze paspoorten werden bij de grens gecontroleerd! Waar vind je zoiets in onze wereld nog, waar zelfs terroristen zomaar overal heen kunnen vliegen?

Van het mooie Oostenrijk kregen we ‘s nachts niks te zien, maar van het platte, monotone steppelandschap van Hongarije des te meer. Na twintig minuten hadden we genoeg van de poesta’s en kon Roemenië alleen maar meevallen. En Roemenië maakte een entree (of eigenlijk maakten wij die in Roemenië) die een showworstelaar niet zou misstaan. In de duisternis kregen we nog één keer te maken met douaniers alvorens we Oost-Europa nog een land verder binnendrongen.

Nectar en ambrozijn
Een serieuze excursie - Mol

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*