Iron Sky

Jaar: 2012
Land: Finland/Duitsland/Australië
Regie: Timo Vuorensola
Score: ★★★½☆
 

“Het resultaat van zeven jaar zwoegen,” schreef ik eerder over de Finse science fiction film Star Wreck: In the Pirkinning. In dubieuze uniformen geklede machtswellustelingen waren daarin uit op wereldheerschappij. Precies zeven jaar later verblijden de noeste werkers van dat arbeidsintensieve project ons met de Finse science fiction film Iron Sky, waarin opnieuw in dubieuze uniformen geklede machtswellustelingen uit zijn op wereldheerschappij.

Loont dat de moeite van het kijken dan wel? Jazeker, want de machtswellustelingen zijn nu geen tijdreizigers uit de toekomst, maar een gevaar uit het verleden: de nazi’s. Nee, geen neo-nazi’s of andere fascistische wannabees, maar èchte nazi’s! En die zitten niet verstopt in een Russisch niemandsland, maar op de donkere kant van de maan. Dan mogen een hakenkruisvormige maanbasis en ruimtezeppelins uiteraard niet ontbreken.

Visueel valt er eens te meer niets af te dingen aan het werk van Timo Vuorensola. De duistere machinerie van Das Viertes Reich, spectaculaire gevechten tussen Duitse ufo’s enerzijds en Amerikaanse, Australische en Canadese ruimteschepen anderzijds en Arische blondines in strakke zwarte pakjes – het wordt allemaal prachtig in beeld gebracht. Een flink budget en enkele jaren ervaring heeft deze Finse doe-het-zelvers duidelijk deugd gedaan.

 

Daar staat tegenover dat Iron Sky met hetzelfde euvel kampt als Star Wreck: In the Pirkinning: het verhaaltje achter de film stelt weinig voor en culmineert in de obligate shoot-out tussen rivaliserende planeten. Met als nieuw foefje dat de ons vijandig gezinde planeet dus eigenlijk onze eigen maan is.

Maar ach, wie let hierop in een film waarin de Amerikanen zo te kakken worden gezet? In een land dat onder leiding van een wel erg op Sarah Palin lijkende president hard degenereert, zijn media-aandacht en de verkiezingen het enige wat telt. De Amerikanen heffen het vingertje naar al die andere landen waarvan ze de inwoners heimelijk als Untermenschen zien en proberen uit de hand lopende zaken op te lossen met veel spierballenvertoon. De moraal van dit verhaal: de aarde, die heeft pas een duistere kant.

Melancholia
Father's Day

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*