Jungfrukällan

Jaar: 1960
Land: Zweden
Regie: Ingmar Bergman
Score: ★★★½☆
 

Het jaar begon met een heidense film uit Zweden, omdat Eva en ik nu eenmaal graag warm lopen voor alles waar het toevoegsel ‘heidens’ is voorgeplakt. Naakte deernen met bloemen in het haar die gezamenlijk liedjes zingen? Neen! Bebaarde mannen die grote lappen vlees consumeren en dit wegspoelen met drinkhoorns vol mede? Eens te meer neen! Jungfrukällan was anders heidens.

Immers, in Jungfrukällan (The Virgin Spring, luidt de titel veelbelovend in het Engels) wordt Odin aangevoerd om iemand een poets te bakken. Daarna is het in de film gedaan met de heidense nonsens, en daar was heel 14e eeuws Zweden het roerend mee eens. Het christendom, daar zat tenminste toekomst in.

Een beetje gelijk hadden ze ook wel. Tuig aan je zwaard rijgen, spijt betuigen, lekker kerkjes bouwen en er dan nog mee weg komen ook. “Ik begrijp jou niet, god!”, roept de 14e eeuws Zweed dan ook uit, maar hij ziet wel mogelijkheden in het nieuwe geloof.

 

Van Jungfrukällan had ik jaren geleden de remake al gezien. Meestal hoef ik remakes van goeie films niet te zien. Don’t fix what isn’t broken, hè? Maar wist ik veel dat The Last House on the Left van Wes Craven een remake van deze Zweedse klassieker was. The Last House on the Left is minder subtiel en een tikje misselijkmakender. Achteraf eigenlijk best slim om het origineel voor het laatst te bewaren.

Niet dat Ingmar Bergman altijd even subtiel is. Er wordt verkracht, vermoord en het eten blijft niet binnen, maar doordat alles in smaakvol zwart/wit is gefilmd, ziet het er gelijk een stuk kunstzinniger uit. Jammer van het geforceerde einde alleen. Een wraakepos als Jungfrukällan verdient wat mij betreft beter. Maar ja, dan had de titel weer nergens op geslagen.

Score: ★★★½☆

Sanatorium pod klepsydra
Santa's Slay

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*