Jûsan-nin no shikaku

Jaar: 2010
Land: Japan/Verenigd Koninkrijk
Regie: Takashi Miike
Score: ★★★★☆
 

Verdraaid, nu trapte ik er toch een keer in. Jûsan-nin no shikaku (13 Assassins) bleek een remake van de gelijknamige film uit 1963. Mijn slechte voorbereiding maakte dat ik de Gouden Regel over remakes (een remake heeft geen bestaansrecht) opnieuw moest toetsen. Verzin liever iets nieuws in plaats van een remake; dat geldt zelfs voor grootmeesters als Takashi Miike, die met Sukiyaki Western Django bewees toch haarfijn aan te voelen wat voor sfeer een film als deze moet uitstralen.

Jûsan-nin no shikaku laat een feodaal Japan zien waar geperverteerde machtswellustelingen er een sport van maken om te kijken hoe ver ze kunnen gaan. En dat is tamelijk ver, in het geval van Naritsugu Matsudaira: verkrachtingen, zinloos geweld, amputeren van praktisch alle ledematen bij een vrouw en het deerniswekkende resultaat als huisdier aan het hof houden, de boogschietskills oefenen op vastgebonden kindertjes en de lijst gaat maar door. Maar ja, wat doe je eraan, hè?

Weinig, in feodaal Japan, want als samoerai is je enige doel in het leven het dienen van je meester. Ook als die Japan in een nieuw tijdperk van oorlog wil storten, want hé, je bent wel een samoerai. Als postbode had ik er jaren geleden al vrijwel wekelijks discussies over: kunnen die samoerai niet eens normaal doen? Super onpraktische kleding, nog meer regels dan bij korfbal en harakiri als meest plausibele einde van je leven. Nee, doe mij maar ninja’s.

 

Maar ninja’s zijn er niet in Jûsan-nin no shikaku, dus de hoop van Japan is op een handjevol aan allerlei voorschriften en gedragsregeltjes gebonden samoerai gevestigd. En een woudloper die ze onderweg oppikken. Het lijkt een kansloze zelfmoordmissie: met twaalf zwaardkunstenaars (die hun kunnen overigens nog nooit in een veldslag hebben kunnen etaleren) plus aanhang zullen ze het opnemen tegen een leger van tweehonderd soldaten.

Alle ingrediënten voor een goeie Japanse knokfilm zijn er: onrecht, wraak en een overmacht waartegen het slechts in films nog wel eens wil lukken. Kortom, total massacre in een omgebouwd Japans dorpje waar op elke hoek wapens en booby traps klaarstaan. Miike brengt het met flair en houdt het ondanks een erg trage start 140 minuten interessant. Deze remake heeft bestaansrecht, al ben ik benieuwd of dat nog steeds zo is wanneer ik het origineel heb gezien.

I, Frankenstein
Død snø 2

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*