Kaidan

Jaar: 1964
Land: Japan
Regie: Masaki Kobayashi
Score: ★★★★☆
 

Kaidan is Japans voor spookverhaal. Oorspronkelijk waren de Kaidan Boeddhistische verhalen waar je nog wat van kon leren, maar de Japanners zaten niet te wachten op een educatieve meerwaarde. Deze week nog bleek weer in het nieuws, met het groots opgezette bezoek aan de Yasukuni tempel en de daaraan verbonden verering van oorlogsmisdadigers, dat Japanners veel meer van sensatie en gruwelen houden.

Het horrorgenre beleeft mooie tijden in Japan, maar het land kent al veel langer een griezeltraditie. Kaidan (ook bekend als Kwaidan) is inmiddels ruim veertig jaar oud. De film is niet zo schokkend als veel hedendaagse Japanse horrorfilms, want Kaidan blijft zijn titel trouw: het is een spookverhaal; niet een verhaal van bloedvergieten en lomp hak- en zaagwerk.

Eigenlijk is Kaidan niet één spookverhaal, maar vier verschillende korte verhalen die onderling weinig tot geen samenhang vertonen. Dat is jammer. Ook het trage tempo brak mij op, zo vlak na de vakantie en daarvan nog niet helemaal bekomen. Maar wat is Kaidan mooi. Prachtige beelden zorgen voor een bevreemdende, surrealistische sfeer. In deze besneeuwde wouden, goudgele velden en met nevelen omsluierde heilige plaatsen is komen de macabere gebeurtenissen volstrekt plausibel over.

 

Misschien nog wel mooier is de ondersteuning van alle visuele pracht door de spaarzame noten van de biwa, een eeuwenoud snaarinstrument dat de blinde monnik Hoichi meesterlijk bespeelt in de laatste episode van Kaidan. Elke nacht weer wordt de monnik door gesneuvelde samoerai meegenomen om voor hen te zingen over de epische zeeslagen die hun dood betekenden. Hoichi zelf verkeert in de waan dat hij voor levende edelen speelt. Doden wekken in spookverhalen eerder medelijden dan angst.

Kaidan begint wat matig met een alsmaar doorkabbelend verhaal over een samoerai die zijn vrouw in de steek heeft gelaten en verteerd wordt door spijt. Hij blijft zich beelden van hoe zijn vrouw eruit zag voor de geest halen. Zelfs als hij haar weer heeft opgezocht en de nacht met haar heeft doorgebracht nog.

De overige twee verhalen gaan over de ongelukkige lotsbestemming van een jonge houthakker wiens leven in een ijskoude nacht in een sneeuwstorm drastisch verandert en een kopje thee. Kaidan is schitterend gefilmd, maar voor de Japanners van nu waarschijnlijk niet meer sensationeel en gruwelijk genoeg. Hopelijk nemen liefhebbers van vreemde en sfeervolle Aziatische films wel de moeite voor deze zit van twee tot drie uur (afhankelijk van de versie die je hebt gevonden).

K-PAX
Boedapest - omdat het moest

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*