Katakuri-ke no kôfuku

Jaar: 2001
Land: Japan
Regie: Takashi Miike
Score: ★★★½☆
 

Het was Eva allemaal iets te driest, maar hoe had ik een film als Katakuri-ke no kôfuku (The Happiness of the Katakuris) nou kunnen negeren? Op weg naar de videotheek grapten we nog dat we, om iedereen te plezieren, zouden zoeken naar een romantische horrorkomedie, maar niet Shaun of the Dead. Medezoekers Joost en Eva waren dan ook wat verbaasd toen ik ze na luttele ogenblikken vertelde dat ze konden stoppen met zoeken.

The Sound of Music meets Dawn of the Dead“, schreeuwde de kleurrijke hoes ons in het gezicht. Te gek, een romantische horrorkomedie schuine streep musical. Dat Takashi Miike een ziek man is wisten we al na Ichi the Killer en Audition, maar hij tilt de uitspattingen van zijn verdorven geest in Katakuri-ke no kôfuku naar een heel nieuw plan.

De filmposter, met een Japans gezin dat uitzinnig van vreugde door een bergweide danst, doet het vermoeden rijzen dat we niet alles in deze film serieus moeten nemen. We hoeven niet te wachten tot de slecht geanimeerde modderstroom die uit een vulkaan ontsnapt het gasthuis van de Katakuri’s naar een idyllisch berglandschap (compleet met bergmeer en drinkende olifanten) verplaatst om dit vermoeden geboekstaafd te zien.

 

Wat precies de druppel vormde die de emmer voor Eva deed overlopen is moeilijk te zeggen. Wellicht de vloekende overgrootvader die met blokken hout raven uit de lucht gooit. Of anders de overdreven liedjes waarin vrolijk getinte bloemen, stralend witte pakken en opstijgende zangers strijden om de aandacht. Misschien ook wel de animaties van klei die soms los lijken te staan van de rest van het verhaal en waarop de makers opzettelijk niet hun best gedaan hebben.

Hoe dan ook, het verhaal is slechts bijzaak in Katakuri-ke no kôfuku. Als het maar over the top is, dan vindt Miike het al lang goed. De Katakuri’s hebben een pensionnetje geopend op het platteland, op een plaats waar binnenkort een grote weg zal komen. De zaken lopen niet echt storm, en komt er eens iemand, dan gaat ie dood en moeten de Katakuri’s hun graafgereedschap weer voor de dag halen. Intussen is iedereen ook nog eens op zoek naar liefde, geluk en dat soort dingen. Spijtig dat het karaokenummer ook in het Japans was.

Lola rennt
Capote

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*