Killer Joe

Jaar: 2011
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: William Friedkin
Score: ★★★½☆
 

“Ze neukte een ander en probeerde er met je geld vandoor te gaan. Het had erger gekund,” praat Joe Cooper zijn gastheer Ansel even bij. Nee, bij nader inzien had het eigenlijk toch niet erger gekund, concludeert Joe. En dan heeft Ansel naast een overspelige vriendin ook nog een schuld openstaan bij deze meedogenloze huurmoordenaar, die in de tussentijd zijn twaalfjarige dochter heeft bezwangerd.

Zodra de tv eruit gaat is er ineens een stuk meer te zien bij Ansel thuis en worden de gesprekken alsmaar beter. Je vraagt je af waarom niet meer mensen hun toestel eruit gooien, met zoveel afstompende programma’s op de buis. Hooguit heb ik spijt van de manier waaróp we onze tv hebben weggedaan, want zo’n ding boven je hoofd tillen en tegen de grond smijten is een stuk leuker. Het lucht Joe zichtbaar op.

Er zitten ook nogal wat opgekropte frustraties bij huurmoordenaar Joe – en dat is niet helemaal zijn schuld. Ansel en zoon Chris hadden hun plannetje vooraf wel wat beter uit mogen denken. Helaas, Chris laat zich gemakkelijk bedotten en Ansel denkt in het geheel niet na. En nu zit iedereen met de gebakken peren: Joe kan naar zijn geld fluiten, het zal niet lang duren voor Chris door zware criminelen levend begraven zal worden en Ansels problemen zijn reeds aan de orde gekomen.

 

Het leek zo simpel. Chris’ moeder steelt cocaïne van hem en heeft een levensverzekering ter waarde van $50.000. Rechercheur Joe klust wat bij en vraagt $25.000 voor zijn diensten. Waar Chris geen rekening mee houdt is dat hij zowel de informatie over levensverzekering als die over Joe van zijn moeders vriend Rex heeft gekregen. En laat die nou net in het testament vermeld staan. En vreemdgaan met Ansels vriendin.

Killer Joe heeft een behoorlijke tijd nodig om op gang te komen. Het misdaadverhaaltje is amusant, maar gooit geen hoge ogen. William Friedkin levert degelijk regiewerk af, maar wanneer je The Exorcist en Sorcerer op je cv hebt staan ligt de lat erg hoog. En het acteerwerk van Emile Hirsch (Chris) en Thomas Haden Church (Ansel) berust voornamelijk op hard schreeuwen en dom kijken. Dan roep je zo weinig sympathie op dat iedereen opgelucht ademhaalt wanneer er in het fantastische laatste half uur gezichten met volle conservenblikken worden bewerkt.

Dark Star
Opmaat tot geweld

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*