Labyrinth

Jaar: 1986
Land: Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Jim Henson
Score: ★★★½☆
 

Trek je rolschaatsen aan en duw een zweetbandje om je gepermanente haren, want anders kon je je wel eens slecht op je gemak voelen bij het kijken naar Labyrinth. De achterhaalde jaren ’80 spatten van het scherm; meest prominent in de vorm van de ontplofte coupe van David Bowie als Goblinkoning Jareth.

Vijfentwintig jaar na dato zijn behalve de kapsels ook de Amerikaanse kleinburgerlijkheid, de met liefde in elkaar geknutselde poppen van Jim Henson en de verschrikkelijke synthesizerpop hopeloos verouderd. Om van die debiel gekozen naam Jareth nog maar te zwijgen. Volgens mij moet je deze film als kind gezien hebben om hem te kunnen waarderen.

Als dat laatste het geval is mag Labyrinth in één adem met The Dark Crystal genoemd worden. Beide zitten (net als Sesamstraat, The Muppets en Fraggle Rock) tjokvol zonderlinge, harige wezentjes die aan de fantasie van Henson ontsproten zijn. En die wezentjes zijn niet alleen voor kinderen leuk.

 

Jaren later zijn de liedjes wel nog net zo storend. Bowie had zijn kop beter kunnen houden in deze fantasyfilm voor het hele gezin. Het gezin in Labyrinth valt gelukkig snel uit elkaar wanneer Sarah wenst dat haar huilende babybroertje door goblins wordt opgehaald. U vraagt, wij draaien, maar het wicht heeft al snel spijt van haar onbezonnen verzoek en wil kleine Toby stante pede terug van meneer Jareth.

Dat gaat zomaar niet natuurlijk en de Goblinkoning stuurt Sarah zijn doolhof in om haar kleine broertje terug te winnen. Een betoverde doolhof die recht door het brein van Henson leidt. Hier blijkt alle huisnijverheid een stuk beter om aan te zien dan de personen van vlees en bloed die de erfenis van de jaren ’80 met zich mee moeten zeulen.

Cocorico monsieur Poulet
Orcs!

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*