Låt den rätte komma in

Jaar: 2008
Land: Zweden
Regie: Tomas Alfredson
Score: ★★★★☆
 

Zijn er nog mogelijkheden binnen het subgenre van de vampierfilm na Near Dark en 30 Days of Night? Eerlijk gezegd begon ik een beetje uitgekeken te raken op de scherpgetande bloedzuigertjes, maar dat kan ook aan al die gothic losers van tegenwoordig liggen. Toch is Låt den rätte komma in (Let the Right One In) ook voor deze prutsers een niet te missen film. Niet zozeer vanwege de bloederige gruweldaden, als wel vanwege het sulletje dat het mikpunt van spot is voor zijn ruigere klasgenoten.

Dat sulletje heet Oskar en ook hij is een behoorlijke freak. Onder zijn matras bewaart hij een map vol krantenknipsels over moordenaars en slachtbaden. Zijn moves met zijn mes oefent hij regelmatig op nietsvermoedende boompjes en zelfs zijn haren laat hij al een beetje lang groeien. Het enige dat Oskar van een goth onderscheidt zijn zijn helblonde haren en afwijkende muzieksmaak. Låt den rätte komma in lijkt dan ook gesitueerd in een tijd voor al die gothicbandjes die zichzelf zo zielig vinden het levenslicht zagen.

Genoeg over mijn afkeer van gothic geneuzel en terug naar mijn voorkeur voor horror. Want naast drama biedt Låt den rätte komma in ook romantiek en horror. In plaats van zijn tijd te verdoen met in elkaar worden geslagen, zit Oskar namelijk ook graag op de besneeuwde binnenplaats bij zijn Zweedse flat. Een beetje met zijn Rubiks kubus (nog zoiets verwerpelijks) spelen, want wat moet je anders als je geen vriendjes hebt?

 

Dat dit soort gepeste mannekes vatbaar is voor verkeerde vriendjes wordt wel erg nadrukkelijk gedemonstreerd wanneer Oskar in contact komt met het vampiermeisje Eli. Eli raadt Oskar aan terug te slaan. Hard. Harder dan hij ooit had gedroomd dat hij zou durven. En dus pakt Oskar een stok en ramt ermee op het oor van een etterbakje. Een etterbakje met grote broer. Want zeg nou zelf – kinderen die gepest worden pakken dingen toch vaak ontzettend onhandig aan?

Er vloeit dus bloed, maar Låt den rätte komma in is vooral een film over een bijzondere vriendschap en over al die problemen die eigen zijn aan een kinderleven. Een mooie, melancholische film. Een film die aantoont dat er dus tòch nog nieuwe ideeën bestaan om het hele vampiergebeuren nieuw leven in te blazen.

Het einde der tijden was weer leuk dit jaar
Yi ge dou bu neng shao

2 Comments

  1. Ik stond in de videotheek een beetje te twijfelen welke film ik weer eens zou gaan huren toen ik ineens deze zag staan. Ik had er iets over gelezen op … jawel … fiepke.nl!! Vond het ook een mooie film. En een hele verademing na weken van poepfilms kijken.

    Ga me binnenkort maar eens wagen aan Brice de Nice 😉

    groet Mark

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*