Leren op reis

Omdat we Ilva de laatste maanden van groep 3 op school laten missen, vertrekken we met een stapel schoolboeken en uitgebreide instructies van wat ze dit jaar nog moet leren. Het gaat vooral om leren lezen, schrijven en rekenen. Op het eerste stuk van onze route zijn de rijdagen lang. Ilva werkt in haar werkboeken terwijl de bus over Oekraïense en Russische wegen vol kuilen hobbelt. Het valt niet mee voor een perfectionist als de letters net zo schommelen als de weg zelf.

De stof mondeling behandelen is volgens Ilva geen optie: bij Juf moet je het ook zelf opschrijven. Ik kan ervan genieten, de bus over de vlakte sturen terwijl ik Ilva achterin sommen hoor maken, met Rune als back-up. De CITO-toets maakt ze in onderdelen, wildkamperend in de Pankisivallei en op een terras in Yerevan. Daarna is het met het formele onderwijs voor een groot deel gedaan. De stukjes die we rijden zijn korter, met een veel grotere dichtheid aan bezienswaardigheden in de Kaukasus en temperaturen waarbij je in slaap valt. Het onderwijs uit lesboeken steekt ook zo bleek af bij wat er onderweg allemaal geleerd kan worden.

Waar de verhalen uit de AVI-boekjes over huis-tuin-en-keukenavonturen gaan, zoals een gevonden portemonnee, klimmen Ilva en Rune in een verdedigingstoren in de Kaukasus, zich afvragend hoe het komt dat er geen deur op de begane grond zit (je hebt ladders nodig die je kunt optrekken als je wordt aangevallen). In een kasteel stuiten we op een martelkamer met een ijzeren maagd en hoort Ilva me uit over middeleeuwse vrouwenrechten en hekserij. Zakgeld in de lokale munteenheid is gegarandeerd rekenwerk, net als tijdsverschillen. Rune kan tot en met Azerbeidzjan alle landen waar we doorheen zijn gekomen in de juiste volgorde opnoemen. Bij elke rivier vragen ze zich af in welke zee deze uitmondt. De Zwarte Zee? De Kaspische Zee? De Egeïsche Zee – waar ligt die dan? Als we iets uitleggen, vraagt Rune: “Hoe weet je dat?”

Terwijl we rijden luisteren we naar luisterboeken – oude geliefden zoals Paul Biegel, Roald Dahl en Astrid Lindgren, maar ook nieuwe helden als Thijs Goverde. De verhalen over koningen, kastelen, generaals en dictators gaan naadloos over in de politieke werkelijkheid die we met de bus passeren. Als ze gaan slapen horen we Ilva en Rune nog samen praten. Ze maken plannen voor een hut in de tuin en bedenken wat er allemaal in moet, waarom niet en waarom wel. Ik snap wel dat schoolboeken nodig zijn; je kan niet alle kinderen de hele tijd mee op reis nemen. Maar wat leren is, dat heb ik wel geleerd.

Haat en liefde
Vooruit kijken

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*