Les Triplettes de Belleville

Jaar: 2003
Land: Frankrijk/België/Canada/Verenigd Koninkrijk
Regie: Sylvain Chomet
Score: ★★★★☆
 

Eindelijk weer eens een leuke tekenfilm. Na enkele jaren waarin we het moesten doen met Shrek, Ice Age en Finding Nemo – stuk voor stuk schitterend vormgegeven films maar zonder ziel – bleek deze Franse film origineel en vol verrassingen. Ik waande me in Les Triplettes de Belleville in het Frankrijk zoals Amerikanen zich dat moeten voorstellen: vol lelijke mensen met wanstaltig grote, amorfe neuzen die alleen aan wielrennen denken en sjekkies roken.

Heerlijk, een film waarin werkelijk iedereen lelijk is. Dat kom je in Disney-films en Oosters animewerk als Spirited Away niet tegen. Mevrouw Souza, een van de even sympathieke als meelijwekkende hoofdrolspelers, is kort van stuk, heeft een bril met zwaar montuur en een blok onder haar schoen omdat haar ene been een stuk korter is dan het – toch al korte – andere. De jongen die ze opvoedt is door wielrennen geobsedeerd en verandert van een bol knaapje met zwartomrande ogen in een slungelachtige deelnemer aan de Tour de France met rompdikke kuiten.

Na achterop te zijn geraakt tijdens een bergetappe wordt de renner ontvoerd door de Franse maffia en naar Amerika verscheept. Mevrouw Souza zet met hond Bruno de achtervolging in (per waterfiets, want fietsen kan ze als trainer van haar jongen als de beste). Aan de andere kant van de oceaan ligt de metropool Belleville, in het Amerika zoals de Fransen zich dat voorstellen: massa’s auto’s vervuilen de straten met hun uitlaatgassen; massa’s vlees lopen rond op de trottoirs. En vriendelijk zijn de Amerikanen niet: “No money, no hamburgers!” snauwt een lijvige fastfood serveerster in de film die slechts enkele regels gesproken tekst kent.

 

In Belleville misbruikt de Franse maffia (rijdend in verlengde 2CV’s en gek op wijn) ontvoerde wielrenners die als renpaarden worden behandeld. In duistere zaaltjes worden duizenden dollars ingezet op drie renners die gedachteloos de pedalen rondtrappen op een machine voor een filmdoek waarop een snel voorbij glijdend landschap te zien is. Willoos rijden ze tot ze er letterlijk bij neervallen, waarna ze zonder pardon een kogel door het hoofd krijgen.

Intussen heeft mevrouw Souza de drieling uit de titel leren kennen. Deze bejaarde dames teren op succes uit het verleden en leven tegenwoordig van… kikkers. Met granaten vissen ze in de moerassen naar kikkers, die ze als soep, gefrituurd, als ijs en in kikkervisvorm gepoft met smaak verorberen. Als je daar niet voor terugdeinst schrik je ook niet meer van de Franse maffia.

Maar de echte hoofdrol in deze film is voor Bruno. Geen antropomorfe hond waarmee we al zo vaak zijn doodgegooid, maar een dik beest dat van zijn baasje houdt omdat die hem te eten geeft. We zien Bruno van puppy af aan, met zijn hondendromen, zijn dwangmatig geblaf naar treinen en zijn problemen met de mensen waarmee hij in één huis moet leven. Zo realistisch heb ik een dier nog nooit verbeeld gezien in een film (de scène waarin Bruno dienst doet als autoband daargelaten). Wie het visuele geweld van met de computer geanimeerde tekenfilms beu is kan zijn hart ophalen bij Les Triplettes de Belleville.

11:14
Alferd Packer/Cannibal: The Musical

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*