L’étrange couleur des larmes de ton corps

Jaar: 2013
Land: België/Frankrijk/Luxemburg
Regie: Hélène Cattet en Bruno Forzani
Score: ★★★★½
 

Laat ik voorop stellen dat ik niet zeker weet of ik erg veel van deze film begrepen heb. Maar wat een visuele sensatie, wat een kleurenpracht, wat een geile beelden! Voeg daar psychedelisch geëxperimenteer met camerastandpunten en een hypnotiserende soundtrack uit de jaren ’70 aan toe en je vraagt je af hoe het kan dat Fransen en Belgen de kneepjes van de giallo tegenwoordig beter beheersen dan de Italianen zelf.

Met een titel als L’étrange couleur des larmes de ton corps (The Strange Color of Your Body’s Tears) kan het eigenlijk al niet meer fout gaan. Dat is horror, dat is mystery, dat is erotiek, allemaal ineen! En Hélène Cattet en Bruno Forzani laten er geen gras over groeien: vanaf de eerste minuten vol vrouwelijk gekreun en hallucinante Jugendstildecoraties wordt de bevreemdende en unheimische sfeer gestaag opgebouwd.

Het is een prachtig gebouw waar het de liefde bedrijvende stel op leeftijd woont. Prachtig beschilderde muren, een rijk versierd trappenhuis en een eclectische architectuur. Het appartenmentencomplex is ook een gebouw vol duistere geheimen. Maar L’étrange couleur des larmes de ton corps is geen spookhuisfilm en doet eerder denken aan de nachtmerries van David Lynch en David Cronenberg, vol onnavolgbare tijdlijnen en afschrikwekkende body horror.

 

Dan Kristensen is zijn vrouw kwijt. Bij thuiskomst in zijn appartement blijkt ze vermist. En dat terwijl de deur van binnenuit op slot is gedaan. Een sloot sterke drank helpt niet echt bij het vinden van een antwoord. De oude vrouw op de zevende verdieping en de naakte vrouw op het dakterras ook niet, want net als de kijker begrijpt Dan minder en minder van de situatie.

Aan (overwegend) vrouwelijk naakt en bloed intussen geen gebrek. De grenzen tussen nachtmerrie en realiteit worden steeds schimmiger terwijl Dan afglijdt in de waanzin en iedereen met zich meesleurt de afgrond in. Het is maar zeer de vraag of het de bedoeling van Cattet en Forzani is dat alles zomaar begrepen wordt of zelfs begrijpelijk is, maar een tweede kijkbeurt zou geen straf zijn. Het maakt Amer, de eerste film van dit regisseursduo, in ieder geval haast verplicht.

Hoogmoed
Плем'я

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*