Lo chiamavano Trinità

Jaar: 1970
Land: Italië
Regie: Enzo Barboni
Score: ★★★½☆
 

Wat een feest. Coen pochte thuis met zijn verzamelbox met liefst zes films van Bud Spencer en Terence Hill. Eva was minder enthousiast over de twee dvd’s die ik leende, maar liet zich overhalen tot eerlijk loten tussen Lo chiamavano Trinità en een film die ze zelf wilde zien, nadat ik een korte recensie had voorgelezen. In de van Sietse gekregen stoeptegel van de audiovisuele dienst van het Erasmusgebouw kreeg Lo chiamavano Trinità (They Call Me Trinity) drie uit vier sterren. Komt dat ding ook eens op een andere manier van pas dan als onderzetter.

Het vervolg …Continuavo a chiamarlo Trinità had ik al gezien. Daarin lukte het de broers maar niet om zich als boeven te gedragen. In het eerste deel is het al niet veel anders: Bambino (Bud Spencer) is als veedief op weg naar Californië maar denkt dat hij gevolgd wordt. Uit voorzorg schiet hij zijn achtervolger neer. Het blijkt dat het om de nieuwe sheriff van een plaats iets verderop gaat – die alleen maar toevallig in dezelfde richting reisde – waarna Bambino zich achter de wet besluit te verschuilen door zijn plaats in te nemen. Broer Trinity (Hill) belandt in hetzelfde stadje en haalt Bambino als hulpsheriff het bloed onder de nagels vandaan.

Het was een rustig stadje, tot Trinity arriveert. Een gewelddadig stadje, maar rustig. En sheriff Bambino had tenminste het fatsoen toevallig niet in de buurt te zijn wanneer er Mormoonse boeren in elkaar werden getrimd. Trinity zoekt de actie liever op. Hij helpt de boeren maar wat graag, nadat hij de Mormoonse meiden Judith en Sarah (ook bekend uit Die Lustigen Weiber von Tirol en Disco Fieber) heeft leren kennen. En met verdubbelde inzet wanneer hij van ze hoort over de veelwijverij van de Mormonen.

 

Vader komt er in het eerste deel nog niet aan te pas, maar over moeder heeft iedereen het. Een oude hoer, vinden de mannen van majoor Harriman. Dat pikken de twee broers niet. De deur gaat op slot, waarna een typische knokscène volgt zoals we van het duo gewend zijn: twee tegen negen, weinig serieus en met veel vuisten die bovenop hoofden belanden. “Zo oud is ze nou ook weer niet,” verbetert Trinity het gespuis.

En zo komt er weer weinig van hun bandietenplannen terecht. De boeren worden geholpen, gestolen paarden worden aan de Mormonen gedoneerd en de machthebbers die een lesje worden geleerd blijken de echte criminelen. Zelfs trouwen met de beide godsvruchtige dames zit er niet in wanneer Trinity beseft dat er ook gewerkt moet worden. Arme Bud Spencer en Terence Hill. Pas als de echte sheriff nog blijkt te leven (die inmiddels wel kreupel is, nadat de bendeleden van Bambino dachten dat de man op één kruk hen volgde – al reisde hij alleen toevallig in dezelfde richting) en terugkeert kunnen de broers opgelucht een einde maken aan hun leven als dienaar van de wet. Op naar Californië!

Più forte, ragazzi!
Planet Terror

1 Comment

  1. Gelukkig maar, dat ie van pas komt, want ik had nota bene nog geld betaald voor die tegel 😛

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*