Lola rennt

Jaar: 1998
Land: Duitsland
Regie: Tom Tykwer
Score: ★★★½☆
 

“De bal is rond, het spel duurt 90 minuten.” Van de premisse van Lola rennt klopt geen zak. Geef mij maar sporten met een ovale bal – of het spel nu 60 of 80 minuten duurt. Wat overigens ook veel beter bij de film past: het kan altijd anders. Elk moment van je leven neem je beslissingen die het verdere verloop van dat leven beïnvloeden. Doen wij iets doms, dan zitten we met de gebakken peren. Lola probeert het gewoon nog eens opnieuw.

Op zich niets nieuws, maar in Lola rennt wordt het idee van verschillende gang van zaken, ander einde tot complete film verheven. In Bruce Campbell vs. The Army of Darkness kregen we al te zien wat er zou gebeuren als onze held wat minder alert was geweest. In Wayne’s World waren de rockers het niet eens met de afloop toen de slechterik het meisje kreeg. Reden om op een alternatieve afloop over te schakelen en het truucje daarna nog eens te herhalen.

In Lola rennt is het dus geen truucje meer, maar krijgen we drie ‘wat als’ films te zien. Perfect voor mensen die graag nakaarten. Drie films die zich ontwikkelen vanuit dezelfde situatie en daarna afscheid van elkaar nemen. Drie films waarvan ik van slechts twee het einde zag, omdat de laatste paar minuten van Lola rennt om onverklaarbare wijze niet op het schijfje stonden. Wat een meevaller dat ik door de opzet van de film toch tweederde van het einde mee heb gekregen.

 

Manni belt Lola in paniek op. Haar vriendje zit flink in de penarie: binnen twintig minuten heeft hij 100.000 Mark nodig: hij heeft de buit van een louche onderneming in de metro laten liggen. Lukt het Manni niet, dan maakt boef Ronnie hem koud. Eigenlijk een vrij saai verhaal, maar Tykwer levert drie scenarios met flink veel vaart erin af. Gaat Manni de supermarkt beroven, krijgt Lola het geld van papa of wint ze een ton in het casino?

Doe mij maar de eerste mogelijkheid. Deze loopt uit op een dode hoofdrolspeelster, en dat amper een half uur in de film. Fervente haters van happy ends mogen zich zowiezo in de handjes wrijven bij Lola rennt: het zit Manni en Lola niet mee in de eerste twee verhalen. Het derde deel zal wel goed aflopen, maar dat zie ik een andere keer nog wel. Alweer een kekke Duitse film, tjokvol prachtigs dat weinig met het verhaal zelf van doen heeft, zoals een voorbij rijdende oude Opel Kadett en metaalliefhebbers die een jongen in felgekleurd shirt van zijn fiets slaan.

The Evil Dead
Katakuri-ke no kôfuku

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*