Lost Highway

Jaar: 1997
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Davis Lynch
Score: ★★★★☆
 

Dat ik David Lynch regelmatig verwar met David Cronenberg moeten ze me maar niet kwalijk nemen. Beide hebben een energiek gekamde grijze haardos en beide verwarren ze mij immers ook, met hun opzettelijk onbegrijpelijke, mysterieuze films. Toch, van Cronenbergs Videodrome en Naked Lunch en Mulholland Drive van Lynch is mogelijk nog minder chocola te maken dan van Lost Highway.

Niet dat Lynch zich in Lost Highway verlaagt tot een verhaaltje dat tussen de soep en de aardappelen door verteld kan worden. Er gebeuren wel degelijk onverklaarbare zaken in deze film, maar in vergelijking met de eerder genoemde titels zijn grote delen van het verhaal nu gewoon te volgen. En dat terwijl ik bij Cronenberg en Lynch vaak niet eens probeer het verhaal te volgen, omdat kopje onder gaan in de films meestal bevredigender is dan gefrustreerd een puzzel proberen op te lossen waarvan de helft van de stukjes ontbreekt.

Fred en Renee wonen in zo’n groot huis dat je regelmatig het eind van een gang niet eens ziet. Dan zou het natuurlijk best kunnen dat een ongewenste gast zich schuilhoudt in je huis. Het wordt minder waarschijnlijk wanneer diezelfde gast elders met je staat te praten, maar bij Lynch weet je maar nooit. Lost Highway begint zo als een thriller waarin de hoofdpersonen videobeelden aangeleverd krijgen die bijna enger zijn dan in Ringu.

 

De vuistslag die Fred vervolgens voor zijn kanis krijgt is haast voelbaar voor de kijker. Wat gebeurt hier?! Nou, meneer Lynch was het tot nu toe nog redelijk aannemelijke verhaal beu en dat levert Fred een plekje in de dodencel op. Lang zit hij er niet, want de cipiers ontdekken dat Pete Dayton boompje verwisseld heeft met hem. Ook Pete snapt niet wat er aan de hand is en iedereen (behalve ik) die toch probeert de boel te bevatten raakt gefrustreerd.

Daar staat tegenover dat Pete ineens wel vaak van bil mag met Alice, de blonde versie van Renee. Er wordt nog wat afgewisseld tussen Pete en Fred en foto’s veranderen zonder dat iemand daar een middagje Photoshophuisvlijt op los hoeft te laten. Daarmee is de mysterieuze kous nog lang niet af, maar mijn verhaal over Lost Highway wel. Alleen om de bumperkleefscène het kijken al meer dan waard.

The Legend of Nigger Charley
Outland

1 Comment

  1. mmm ik vond Mulholland Drive nou juist een van de beter te volgen Lynch films (denk ik). Deze daarentegen .. geen touw aan vast te knopen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*