Lust

Ah, lust! Mijn favoriete zonde. Zouden we dan eindelijk het beste een keer voor het laatst hebben bewaard? Traditiegetrouw hangt er over onze zevende en laatste bestemming altijd een zweem van lichte teleurstelling. De betutteling van Liechtenstein, camping De Dommelvallei, het slaapverwekkende Mainland Orkney… Aan Polen de uitdaging dit alles met een klapper recht te zetten. Al jaren hebben we het op onze Tours over vier vrouwen die ook samen op Tour zijn. Die ook Zeven Zonden willen afvinken, al een week samen over seks praten en alleen nog een uitlaatklep voor hun lust zoeken. Onze vriendinnen zouden ons zo’n prachtig toeval waarschijnlijk niet eens kwalijk nemen. En wij zouden het deze even mooie als ondernemende vrouwen niet kwalijk nemen als ze net als wij hun Tourshirt al acht dagen aan hadden.

Genieten van het uitzicht, deel 1 (JS)

Voorlopig bleef het bij verhalen – en mooie verhalen hadden we voor elkaar. Nu heb ik in het verleden al vaker klachten gekregen over wat ik allemaal opschrijf (tot op heden overigens ongegrond), dus de met elkaar gedeelde belevenissen zal ik niet aan het papier toevertrouwen. What happens on Tour stays on Tour, zullen we maar zeggen. Eigenlijk waren we van mening dat lust helemaal geen zonde is, zo lang je er anderen niet ongelukkig door maakt. Vreemd genoeg wordt onkuisheid onder dezelfde noemer geschoven. En daar konden we in Oekraïne al over meepraten, toen Gijs het een prachtidee vond om van de hoge brug tussen de oude stad en het kasteel af te plassen, terwijl een meute dronken Oekraïners feestend langs ons liep. Volgens Gijs was ik enthousiast over zijn idee, maar dat kan ik beamen noch ontkennen. “We moesten wel een paar meter opschuiven toen we ineens zagen dat er onder de brug ook allemaal mensen liepen,” grijnsde Gijs.

‘Respecteer onze levensstijl’, lazen we op borden voor Moldavische en Roemeense kloosters. Nu waren er meer mensen die de monniken trakteerden op ontblote benen en T-shirts met korte mouwen, maar met de naakte vrouw op onze shirts hadden we het idee dat we net een stapje verder gingen. Hier in Polen werd er langs de weg voor voldoende nachtclubs geadverteerd en over onze korte broeken deed al helemaal niemand moeilijk. De Polen vonden het hooguit stom, want met het weer was het bedroevend gesteld. In het Pieniny gebergte wilden we de Trzy Korony beklimmen. Het panorama moest adembenemend zijn, maar dichte mist onttrok de top aan ons zicht. Gelukkig werd er in het dorp wodka verkocht.

Genieten van het uitzicht, deel 2 (JS)

Wat nu? In Wrocław, waar we vannacht zouden slapen, had eigenlijk niemand zin. Een dag korter op Tour en nu al naar huis dan? We besloten nog niet rechtstreeks naar de snelweg te gaan, maar nog even langs de zuidelijke grens van Polen te rijden op zoek naar bergen en vooral beter weer. In het Babia Góra (‘Oude Wijven’) Nationaal Park besloten we het erop te wagen. Gijs pakte zijn macrolens en wenste ons een fijne wandeling, waarna ik door Daan als kopman werd aangewezen. Na 25 minuten hadden we het eerste uitzichtpunt bereikt, waar juist op dat moment de zon zich voor het eerst liet zien. Niet slecht, want voor dit stukje stond een uur klimmen. Daan was misselijk, Jaap was het klimmen spuugzat. Of toch in ieder geval in dit tempo. Bij Daan is meer eten de oplossing voor elke lichamelijke kwaal. Jaap overtuigden we met onze kennis dat we wat betreft de te overwinnen hoogtemeters al over de helft waren.

Naar de top van Babia Góra op 1725 meter hoogte was het vanaf de parkeerplaats tweeëneenhalf uur lopen. Dat moesten wij toch in de helft van de tijd kunnen, dachten we overmoedig. Door de sneeuw, die hier de berghelling nog gewoon bedekte, ploeterden we verder. Het was vandaag een feestdag en in Polen betekent dat de hele dag bergen op en af rennen zonder bang te hoeven zijn om te verbranden. Op de top, die de grens met Slowakije markeerde, mochten we heel even genieten van een uitzicht op de naaldbossen en sneeuwvelden onder ons, voor nieuwe mistvlagen en striemende regen zich op de stenen muurtjes stortten waarachter we schuilden. De obligate bergfoto’s met ontbloot bovenlichaam konden ook hier niet achterwege blijven en er was geen toerist achter de muurtjes die in de smiezen had dat we ook onkuisere foto’s maakten. Wat we ermee moesten wisten we niet – het fotoboek zullen ze in ieder geval niet halen – maar het voelde niet goed als vrouwen wel naakt voor ons wilden poseren, maar wij te laf zouden zijn om hun geste te evenaren. Gezien de reputatie van deze Heksenberg en de sabbatten die hier vroeger naar verluidt werden gehouden, waren we vast niet de eersten die de kou trotseerden.

Stapavond (JS)

Pas na twee uur en 120 kilometer rijden en een niet aflatende stroom vloeken van Jaap zaten we rond Katowice eindelijk weer op de snelweg. Op naar Wrocław (inderdaad, uitgesproken als Vrotswahf) voor een laatste kans om te zondigen. Het zou zonde zijn om deze kans te laten schieten en meteen al de laatste etappe van onze 4835 kilometers te rijden. Wrocław probeerde het heus wel, met traditionele Poolse lekkernijen in Kurna Chata zoals goulash die in brand stond, bier in inmaakpotten van 0,9 liter en appetijtelijke serveersters in zwierige rokjes. Tot op zekere hoogte verzadigd liepen we op zaterdag stapavond over de Rynek van Wrocław terug naar onze petflessen palincă en een laatste, korte nachtrust. Binnen vijf minuten werden we vier keer uitgenodigd om een stripclub te bezoeken. Voor jongens met een grote mond zijn we eigenlijk best braaf en we bedankten de teleurgestelde dames vriendelijk. Sommige zonden bewaren we liever voor een aantal mooie vrouwen die niet samen op Tour zijn.

A Girl Walks Home Alone at Night
Luiheid

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*