Mad Max

Jaar: 1979
Land: Australië
Regie: George Miller
Score: ★★☆☆☆
 

Wat is dat nou, een film met Mel Gibson? Het was dit of The Giant Claw. We dachten de betere film te kiezen, maar in plaats van de postapocalyptische cultfilm in de woestijn die we verwachtten, kregen we Ozploitation van de onderste plank in het B-filmsegment. Noch de laffe muzak, noch de beelden van home-video kwaliteit wisten te overtuigen.

Mel Gibson al helemaal niet. Als broekie aan de start van zijn carrière duurt het veel te lang voor ie echt ‘Mad’ wordt. En dan zijn er toch stunts zat, zou je denken. Politieauto’s die over leuk getimmerde schansjes schieten, auto’s dwars door een caravan of busje, stunts met peuters – zelfs stunts waarvan het niet anders kan of ze deden ook bij de stuntman behoorlijk zeer.

Ook aan de excentrieke bijrolletjes kan het niet liggen dat Mad Max zo’n sof is. De besnorde,kale politieman met zijn leren broek en sjaaltje mag memorabel genoemd worden en bendeleider Toecutter poogt met zijn make-up en geblondeerde lok wat sjeu te geven aan het verhaal. Aan Mel en vrouw Jessie daarentegen valt weinig lol te beleven.

 

Het ergste is nog dat Mad Max keer op keer belooft te ontsporen in niet te overziene narigheid, zonder daadwerkelijk het randje van het ondraaglijke op te zoeken. De onherkenbaar verminkte collega van Mel? “Dat is de Goose niet!” – zonder in nachtmerries resulterende beelden. Twintig motorrijders die zich vergrijpen aan een op de vlucht geslagen stelletje? Een bloedende anus van de wegrennende man en de rest moeten we zelf invullen.

Ja, Max heeft genoeg om zich over op te winden. De bende terroriseert het Australische platteland en heeft het voorzien op z’n collega’s, vrouw en kind. Maar als de slachtoffers om onze sympathie verlegen zitten, zullen ze er toch wat beter voor moeten acteren. Laat de vervolgdelen voorlopig maar zitten.

Volgende keer weer naar een land met minder zand
Eraserhead

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*