Man on the Moon

Jaar: 1999
Land: Verenigd Koninkrijk/Duitsland/Japan/Verenigde Staten van Amerika
Regie: Milos Forman
Score: ★★½☆☆
 

Je moet maar durven – na miskleunen als Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Bruce Almighty toch nog een film van Jim Carrey gaan kijken. Bij Jim Carrey weet je dat je bij zijn oudere films (de films van infantiel niveau) goed zit. Wie van Ace Ventura: Pet Detective en The Cable Guy niet teveel verwachtte kreeg anderhalf uur simpele grappen voorgeschoteld. Dat kan soms best vermakelijk zijn; zeker als er biologengrapjes tussen zitten en American footballspelers belachelijk worden gemaakt.

Niet iedereen houdt anderhalf uur kolder vol en om tegenover het soort intellectuele zeikerds dat niet van zijn films houdt te bewijzen dat hij wel degelijk kan acteren, heeft Carrey ervoor gezorgd dat veel van zijn latere films niet te pruimen zijn. Daar ik niet bang aangelegd ben gaf ik Man on the Moon toch een kans. Achteraf had ik uit het productiejaar al op kunnen maken dat deze film precies tussen de vroegere (lees leuke) en latere films zit (die waarbij een bezoek aan de tandarts in vergelijking prettig toeschijnt) en daarmee vlees noch vis is.

Man on the Moon gaat over het leven van Andy Kaufman, een komiek die zichzelf geen komiek vond en door velen dan ook helemaal niet grappig gevonden werd. Volgens sommigen was Kaufman een miskend genie; volgens anderen (de eerlijkheid gebiedt mede te delen dat die anderen in de meerderheid waren) een beroepsprovocateur met smaak noch schroom.

 

Geen gemakkelijke grappen zoals in het oudere werk van Carrey dus en daarmee ook geen licht verteerbare film. Het is een hele gok om een film op de markt te brengen over een man die zichzelf de Interseksuele Worstelkampioen noemt en zich hiermee bij één van de twee seksen al op voorhand onmogelijk maakt, het zuidelijke gedeelte van de Verenigde Staten op de hak neemt en er schik in heeft zijn publiek glazen alcohol in het gezicht te gooien. Als dit al van humor getuigt zien veel mensen dat niet in.

Althans niet op het eerste gezicht. De kijker moet eerst door de zure appel bijten en krijgt veel pijnlijke podiumervaringen te verduren. Niet gek in een film die gaat over een man die nooit tot een groot publiek is doorgedrongen. Man on the Moon is daarmee net zoveel drama en biografie als komedie. Geen van deze drie onderdelen is totaal geslaagd, maar als het resultaat van deze moedige film niet geweldig is, is het toch in ieder geval interessant. Je kunt je tijd in ieder geval beter aan Man on the Moon besteden dan aan Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

Ночной дозор
Apocalypse Domani

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*