Mangue negro

Jaar: 2008
Land: Brazilië
Regie: Rodrigo Aragão
Score: ★★★☆☆
 

Wat een stress. “Het is druk voor Mudzombies”, steunde de jongen achter de kassa. Druk is nogal relatief op het BUTFF (B-movie, underground & trash filmfestival), maar het zaaltje boven zat inderdaad goed vol. Niet praktisch, want door uit de kluiten gewassen filmbezoekers en de amateuristische opstelling van de stoelen kon ik de ondertiteling slechts gedeeltelijk lezen. Maar ja, hoe moeilijk te volgen kan een Braziliaanse zombiefilm nou helemaal zijn?

Mangue negro (Mud Zombie en op het festival abusievelijk Mudzombies) was bij het bemachtigen van het filmprogramma een no-brainer. Hier moest ik heen. Dat bemachtigen liet ik trouwens over aan Willem, die een dag eerder in de stad iemand met programmaboekjes zag lopen. “Hé, ben jij programma’s aan het uitdelen?” “Nou, nee, niet echt,” luidde het eerlijke antwoord. “Oh. Ik wil er toch een hebben!” We waren dus goed voorbereid. Beter dan de festivalorganisatie zelf zou ik willen zeggen, maar die programmeren dan ook steevast dat ruim twee uur durende films inclusief nabespreking met de regisseur binnen een tijdsbestek van twee uur afgehandeld kunnen worden.

In het programmaboekje werd gespeculeerd dat regisseur Rodrigo Aragão waarschijnlijk aardig wat Italiaanse zombiesplatter tot zich had genomen vooraleer hij aan zijn Braziliaanse zombiewerkje begon. De film ademt inderdaad de sfeer van Lucio Fulci’s Zombi 2, maar later veel meer die van The Evil Dead. De groteske zombies, de liters bloed die uit hen spuiten en de gesloten sfeer van het verafgelegen hutje in het moeras lijken een eerbetoon aan de meesterwerken van Sam Raimi.

 

Het is dus, zoals de filmtitel al een beetje verklapte, niet pluis in het mangrovemoeras. De modder tast alles aan. Waar vroeger nog zakken met krabben en mossels werden gevuld, leeft nu bijna niets meer. Dat zou nog niet zo’n probleem zijn, als tenminste dan maar alles dood ging, maar de modder verandert menselijke overschotten in (onbedoeld?) komisch aandoende zombies en mossels in gevaarlijke monsters.

De sfeer in Mangue negro is fantastisch, al lieten wij ons meeslepen door de ongezond hoge temperaturen in het kleine zaaltje. Waar het zweet op de voorhoofden van de hoofdpersonen stond, wisten wij het met zekere regelmaat van onze eigen gezichten. Drukke salsa, samba en death metal vormden een kakofonie die de Brazilianen begeleidde op hun boottochtjes door de mangrovebossen en gezwaai met de manchete. Memorabel, mede dankzij de rollen van slampamper Luis als held tegen wil en dank en mevrouw Benedita als hogelijk verbaasd kruidenvrouwtje.

Polyester
Maskhead

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*