Maskhead

Jaar: 2009
Land: Verenigde Staten van Amerika
Regie: Fred Vogel
Score: ½☆☆☆☆
 

Vergeet Saw. Vergeet Hostel. Deze als martelporno afgedane mainstream hits steken bleek af bij de in Maskhead getoonde gruwelen. Ik telde in totaal dertien mensen die wegliepen bij deze misselijkmakende voorstelling. Geen nietsvermoedende mensen die per abuis de verkeerde bioscoopzaal binnen waren gewandeld, maar mensen die grotendeels toch op voorhand wisten dat het hier een zieke film betrof.

Willem en ik ontkwamen er niet aan. Dat het festival het BUTFF (B-movie, underground & trash filmfestival) heette, impliceerde al dat er regelrechte trash gedraaid ging worden en vlak na etenstijd mochten we kiezen tussen trash in het obscure zaaltje boven of trash in de grote zaal beneden. Het programmaboekje repte over een lesbisch koppel en extreme fetish, Tsja, als je dan toch moet kiezen.

Maskhead kwam vandaag met stip binnen in mijn top-drie van nare films. Daar stonden toch bepaald geen lieverdjes in: uit het blote hoofd zou ik denk ik gaan voor Ilsa, She-Wolf of the SS, The Devil’s Rejects en Cannibal Holocaust. Niet noodzakelijk in die volgorde en er zijn meer gegadigden, maar Maskhead maakte dat er na afloop geen twijfel over mogelijk was.

 

Hoe kon het ook anders na het zien van zoveel perversiteiten. De gruwelijk realistische film oogt eerder als een snuff movie dan een zoveelste deel uit een martelreeks. Het feit dat ik Maskhead zojuist (nog?) niet op IMDB kon vinden stelt me ook niet gerust. Het verhaal is simpel, haast non-existent: een lesbisch koppel cast acteurs en actrices die een zakcentje willen verdienen in de porno-industrie, om ze vervolgens allemaal op afschrikwekkende wijze te vernederen, te martelen, te verminken en tenslotte te vermoorden.

Na afloop was het eng stil in de zaal. Regisseur Fred Vogel had zowaar de durf zichzelf te komen verdedigen. Vragen uit het publiek kwamen er nauwelijks. Willem en ik zaten nog naar adem te happen; vragen stellen lieten we wel uit ons hoofd. Stel dat meneer Vogel onze gezichten zou onthouden. Na het zien van de slotscène waarin een groot stuk hout met roestige spijkers en een gillende vrouw grafische beelden had opgeleverd die niets aan de verbeelding overlieten, glipten wij de zaal uit om ons moed in te drinken – of om te vergeten. We hadden vandaag nog geen saaie film gezien. Dat dan weer wel.

Mangue negro
33. dan

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*