Melancholia

Jaar: 2011
Land: Denemarken/Zweden/Frankrijk/Duitsland
Regie: Lars von Trier
Score: ★★★½☆
 

“Geniet ervan, zolang het duurt,” geeft de chagrijnige moeder van Justine en Claire als raad mee. In het geval van Melancholia is dat toch ruim twee uur. Korter dan het gemiddelde huwelijk, durf ik te wedden, maar om nog van onze fijne planeet te mogen genieten is het helemaal krap aan. De dagen van de aarde zijn namelijk geteld in deze toch vooral drama- en niet science fictionfilm.

De planeet Melancholia bevindt zich, na zich millennia lang achter de zon verscholen te hebben, op een onafwendbare koers richting aarde. Of het tot een botsing komt blijft nog even in het ongewisse, maar nu we het er toch over hebben – doet het er eigenlijk toe? In het wereldbeeld van Lars von Trier niet. Niemand zal onze planeet missen.

Een wijze les die uit Melancholia getrokken kan worden, is dat je de laatste week van het leven zoals wij dat kennen maar beter met vrienden door kan brengen. Lekker op tour gaan ofzo. De vrouwen in Melancholia hebben er een handje van zich onuitstaanbaar te gedragen in het licht van naderende doem. Optie twee is op tijd investeren in een manier om meteorieten die het op aarde voorzien hebben van baan te doen veranderen, maar denk maar niet dat NASA hier ook maar een cent aan spendeert.

 

Praktische tips genoeg dus, maar die komen niet van Von Trier zelf. Die laat vooral zien hoe mensen elkaar in de weg zitten, tijdens alle verplichte tradities van een bruiloft, als botsende karakters in familiare en collegiale verwikkelingen en nimmer in staat elkaar troost of hoop te bieden wanneer dit de enige behoeften zijn. De dans van de dood was al lang ingezet; het einde is slechts een tikje spectaculairder en abrupter.

Drama dus, waarbij het tweede deel van de film – na de obligate festiviteiten die Justine en haar kortstondige echtgenoot Michael (Vikingvampier Alexander Skarsgård uit True Blood) ten deel vallen – een stuk beter te pruimen is. Onzekerheid, ontkenning en ongeloof bij een zich steeds groter aan de hemel aftekenend einde. Waar astronomisch gezien dan weer geen hout van klopt, maar goed. Realistische planeetbotsingen en fly-by’s zijn cinematografisch dun gezaaid.

De nieuwe kolonie
Iron Sky

1 Comment

  1. Yesss borsten.
    Trouwens Casa de mi padre is op dvd uit en volgens stefan geniaal. geniet van je vakantie

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*