Milano calibro 9

Jaar: 1972
Land: Italië
Regie: Fernando Di Leo
Score: ★★★★☆
 

Als zijn vriendin thuis is mogen Wybren en ik geen horrorfilms kijken, dus waagden we ons eens aan een nieuw genre. Nieuw voor ons althans, maar eigenlijk liggen de hoogtijdagen van de poliziotteschi alweer een tijdje achter ons: harde, Italiaanse politiefilms uit de jaren ’60 en ’70. Begrijpelijk, maar niet helemaal terecht wat ons betreft.

Waarom hard? Omdat er heel wat vrouwen met de vuist in het gezicht worden geslagen. Omdat sommige problemen zich nu eenmaal het best met dynamiet op laten lossen. Waarom Italiaans? Omdat je dan veel meer tekst in een film kwijt kunt dan je met ondertitelen ooit bij kunt houden. En waarom politie? Nou, omdat de meeste Italianen boeven zijn natuurlijk.

Zo ook Ugo. Koud uit het gevang probeert hij de mannen van Americano uit alle macht te overtuigen dat hij niet degene was die hen $300.000 afhandig maakte. Jammer voor Ugo dat hij de schijn tegen heeft: naast de georganiseerde misdaad zijn ook de politie en zijn scharrel er niet zo zeker van dat hij het geld niet ergens in een verlaten klooster ofzo verstopt heeft.

 

In de wetenschap dat de stad verlaten een kogel door het hoofd betekent zijn Ugo’s mogelijkheden beperkt. Echt van harte gaat het niet, maar Ugo pakt oude gewoontes weer op en treedt in dienst bij Americano, de grote onderwereldbaas van Milaan. Leuk is anders, met gespuis als Rocco en Pasquale als collega’s. De uren zijn ook onregelmatig.

Met aframmelingen aan de orde van de dag is het niet zo vreemd dat Ugo’s gezicht weinig levensvreugde uitstraalt in Milano calibro 9. Wat moet je niet allemaal doen om een bende maffiosi te doen inzien dat jij echt geen vieze handen hebt? Ach ja, wie niet horen wil kan altijd nog voelen.

The Dead
Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*