Mongol

Jaar: 2007
Land: Kazachstan/Rusland/Mongolië/Duitsland
Regie: Sergei Bodrov
Score: ★★★★½
 

Zit het allemaal een keer niet mee? Dzjengis Khan had het ook niet makkelijk hoor! Ik dacht altijd, “Nou, als Khan heb je het goed voor elkaar.” Maar khan zijn is niet alleen vechten en in een leuke tent (yurt, noemen ze die dingen) naar grommend gezang luisteren. Onderdanen verwachten wijze beslissingen van hun khan. “Ik heb per abuis met pijl en boog een belangrijk iemand van zijn paard geschoten. Had ‘m even niet herkend. Zullen we mijn hoofd naar de vijand sturen?” Poeh poeh, iedereen wil maar oorlog daar in Mongolië. Dzjengis heeft er flink tabak van.

Niet van de oorlog natuurlijk, maar van de oorlog tussen Mongolen onderling. Dus smeedde Dzjengis, die toen nog geen Dzjengis maar Temudjin heette, een plannetje. Heikel punt was dat hij niet alleen nog geen Dzjengis heette, maar ook nog geen khan was. Dat moest dus eerst gebeuren, maar menig Mongool deed zoals eerder vermeld vol overgave aan onderlinge oorlog en een gemeenschappelijke khan paste niet echt in dat wereldbeeld. Nee, Dzjengis Khan had het niet altijd makkelijk.

Het gesteggel begon al als kind. Targutai greep de macht in de stam van Temudjin en had het kind maar wat graag een kopje kleiner gemaakt. Alles op zijn tijd, want Temudjin moest dan wel eerst een kop groter groeien. Burgeroorlog, brandschatten en vrouwen verkrachten, soit, maar kinderen vermoorden mocht pas als ze een jaar of tien waren. Temudjin maakte zich uit de voeten en stelde zijn aan wereldmacht gerelateerde plannetjes nog even uit.

 

Sergei Bodrov laat in Mongol het leven van de jonge Dzjengis Khan zien en de boodschap is duidelijk: deze meneer had het niet altijd makkelijk. Temudjin wordt geschopt, geslagen, neergeschoten, opgesloten, opgejaagd, zakt door ijs, ziet zijn vrouw ontvoerd worden en ga zo maar door. En dan is ie nog steeds geen khan. Na een epische film in dienst van de Kazachen te hebben gemaakt (Nomad) doet Bodrov datzelfde voor een ander groot, Russisch buurland. Temudjin is gedreven, volhardend en heeft een betere toekomst voor zijn volk voor ogen, met zijn eigen, op een bepaalde manier rechtvaardige wetten.

Mongol laat behalve het lief en leed van Temudjin vooral heel veel prachtige berg- en steppelandschappen zien en massale vechtscènes tussen Mongoolse legers. Jammer dat niet duidelijk is wat nu precies in Kazachstan en wat in Binnen-Mongolië is gefilmd. Juist, dat laatste ligt in China. Misschien kan Bodrov het verhaal nog eens afmaken met beelden die wèl in Mongolië worden opgenomen. Het vervolg zou namelijk vooral daarbuiten spelen: Mongol stopt op het moment dat Temudjin de Mongoolse stammen verenigt en zich opmaakt om de halve wereld te gaan veroveren. Dat had ik eigenlijk best willen zien.

My Name is Bruce
Kleine Landen Tour

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*